Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Rok B

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim - 4.01.2015

2014-12-31

News
Świętowanie niedzieli jest dla wszystkich wierzących jak "źródło autentycznej wolności, umożliwiającej przeżywanie każdego z pozostałych dni tygodnia według tego, co się celebrowało w dzień Pański" (Benedykt XVI, Sacramentum Caritatis, 73).

CZYTAJ!
J 1, 1-5. 9-14

Na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga,
i Bogiem było Słowo.
Ono było na początku u Boga.
Wszystko przez Nie się stało,
a bez Niego nic się nie stało,
co się stało.
W Nim było życie,
a życie było światłością ludzi,
a światłość w ciemności świeci
i ciemność jej nie ogarnęła (...).
Była światłość prawdziwa,
która oświeca każdego człowieka,
gdy na świat przychodzi.
Na świecie było [Słowo],
a świat stał się przez Nie,
lecz świat Go nie poznał.
Przyszło do swojej własności,
a swoi Go nie przyjęli.
Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli,
dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,
tym, którzy wierzą w imię Jego -
którzy ani z krwi,
ani z żądzy ciała,
ani z woli męża,
ale z Boga się narodzili.
A Słowo stało się ciałem
i zamieszkało wśród nas.
I oglądaliśmy Jego chwałę,
chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca,
pełen łaski i prawdy.



ROZWAŻ!


Trwamy w świętowaniu tajemnicy Bożego Narodzenia, trwamy w komunii ze Słowem, które stało się Ciałem i zamieszkało pośród nas (J 1, 14; por. Ez 37, 28; Ap 21, 3). Kto trwa we wspólnocie z Nim, w tym jet życie. Życie wiarą jest zaś zagrożone, jeżeli się już nie odczuwa mocy Słowa życia (1 J 1, 1) oraz nie doświadcza pragnienia uczestniczenia w Eucharystii - w Chlebie życia (J 6, 51). Bóg pozostawił nam w swoim Synu dar Bożego Słowa i Chleba, które zstąpiły z nieba dla nas i dla naszego zbawienia. Na ołtarzu Słowa oraz ołtarzu Ciała i Krwi, niebo styka się z ziemią, to co boskie ze sprawami ludzkimi. Bóg też obiecuje, że "przez [Słowo] wszystko się stało" (1, 3) i kto będzie [Je] spożywał "nie zazna śmierci" (6, 50). Pokarm z nieba, który daje życie, oświeca ciemności, daje moc, by stać się dziećmi Bożymi. On też daje życie światu, zaspakaja [wszelki] głód, zapewnia życie wieczne, czyli komunię z Tym, który obiecał: "Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, pozostaje we Mnie, a Ja w nim" (6, 56). Nie można bardziej zbliżyć się do Boga, jak w komunii ze Słowem życia oraz Ciałem i Krwią, które dają życie!

Widzimy wyraźnie, że tekst Prologu o Słowie (J 1) i mowa o Chlebie dającym życie (J 6), tak bardzo korespondują ze sobą, że potrzeba odczytywać je wspólnie (w kontekście). Czwarta Ewangelia nie ma bowiem struktury chronologicznej, lecz cykliczną. W niej wydarzenia nie następują jedno po drugim, lecz słowa, dzieła i znaki przypominają kręgi rozchodzące się na wodzie. Wszystko wychodzi z centrum i rozchodzi się na zewnątrz.

W centrum zaś jest SŁOWO, które "było u Boga... i było na początku u Boga" (1, 1n). Wszystko "zaistniało dzięki Niemu - w Nim było życie - stało się ciałem i zamieszkało wśród nas". Umiłowany uczeń zapewnia: "Oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, którą jako Jednorodzony, pełen łaski i prawdy, ma od Ojca" (1, 14 BP) oraz "(...) słyszeliśmy i widzieliśmy na własne oczy, co oglądaliśmy i dotykaliśmy własnymi rękami - o Słowie życia" (1 J 1, 1).

W centrum jest też CIAŁO, w którym "było życie [od Ojca]" (1, 4. 14). Wszystkich zapewnia: "Bożym chlebem jet Ten, kto zstępuje z nieba i daje światu życie" (6, 33 BP). Od tego ŻYCIA wszystko się zaczyna i do Niego wszystko zmierza!

Prolog o Słowie życia i mowa o Chlebie dającym życie, skierowane są do tych, którzy wierzą "w imię Jego" (1, 12), ale i po to, "aby dzięki [ich świadectwu] wszyscy uwierzyli" (1, 7). Jest to pouczenie o dziełach i znakach Boga, abyśmy "wierzyli w Tego, którego ON posłał" (6, 29). Poszukujący będą wciąż pytać: Jaki więc uczynisz znak, abyśmy go zobaczyli i uwierzyli? Nie wystarczy jednak widzieć, słyszeć, a nawet dotykać. Bo wielu zobaczyło, a przecież nie uwierzyli (6, 36); wielu usłyszało, a nie przyjęli (1, 11). Prawdziwie wierzą tylko ci, którzy wchodzą w komunię ze Słowem życia i Ciałem dającym życie! Ewangelia mówi o "zamieszkaniu" (1, 14) i "trwaniu [we Mnie]" (6, 56). Tylko ten, kto przyjmuje Słowo życia i Chleb życia, ma to życie "w sobie" (6, 53), obdarzony jest mocą [z góry], by stać się dzieckiem Bożym i "wierzyć w imię Jego" (1, 12).

Każda niedziela jest okazją do celebrowania tajemnicy Wcielenia i tajemnicy Paschalnej. Kapłan w modlitwie eucharystycznej mówi: "Wspominając śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna, ofiarujemy Tobie, Boże, Chleb życia i Kielich zbawienia, i dziękujemy, że nas wybrałeś, abyśmy stali przed Tobą i Tobie służyli".

Potrzeba zatem zapytać:
  • Czy jesteśmy świadomi w czym naprawdę uczestniczymy w każdą niedzielę?
  • Jak przyjmujemy dar Słowa życia i Ciała dającego życie? Czy pamiętamy o przestrodze Apostoła Pawła skierowanej do tych, którzy "niegodnie" Je przyjmują (zob. 1 Kor 11, 17-34)?
  • Co oznacza zachęta: "Niech każdy wpierw wnikliwie oceni samego siebie, a potem niech je ten Chleb i pije z tego kielicha" (1 Kor 11, 28)?

MÓDL SIĘ!

Przez wstawiennictwo Błogosławionej Dziewicy Maryi, niech Duch Święty rozpali w nas tę samą żarliwość, jakiej doświadczyli uczniowie z Emaus (por. Łk 24, 13-35) oraz odnowi w naszym życiu zachwyt wobec Eucharystii, wobec blasku i piękna, jakie jaśnieją w obrzędzie liturgicznym, skutecznym znaku nieskończonego piękna samej świętej tajemnicy Boga. Ci uczniowie powstali i powrócili w pośpiechu do Jerozolimy, by podzielić się radością z braćmi i siostrami w wierze. Prawdziwą bowiem radością jest rozpoznanie, że Pan pozostaje pośród nas jako wierny towarzysz  naszej drogi. Eucharystia sprawia, że odkrywamy, iż Chrystus, umarły i zmartwychwstały, ukazuje się również jako nam współczesny w tajemnicy Kościoła, Jego Ciała. Staliśmy się świadkami tej tajemnicy miłości. Życzmy sobie nawzajem, byśmy szli napełnieni radością i podziwem ze spotkania ze świętą Eucharystią, byśmy doświadczyli oraz głosili innym prawdę o słowach, którymi Jezus pożegnał się ze swoimi uczniami: "A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28, 20).

Benedykt XVI, Sacramentum Caritatis, 97


ŻYJ SŁOWEM!


Adhortacja Verbum Domini przypomina o ponownym odkryciu sprawczego charakteru słowa Bożego (sakramentalności Słowa) i pogłębieniu związku Słowa z Eucharystią: "Przystępując do ołtarza i uczestnicząc w Uczcie Eucharystycznej, rzeczywiście przyjmujemy w Komunii ciało i krew Chrystusa. Głoszenie słowa Bożego podczas celebracji pociąga za sobą uznanie, że sam Chrystus jest obecny i mówi do nas, abyśmy Go przyjęli" (VD 56; por. KO 21; KL 7; FR 13). Komunikujmy zatem w czasie Eucharystii zarówno Słowo życia i Ciało dające życie!

ks. Jan Kochel

fot. Eucharystia w grocie żłobka, Betlejem, jk

Pozostałe tematy
Aktualności

Miłość i miłosierdzie

W naszym dziale "Film w katechezie" proponujemy recenzję ks. M. Lisa, prof. UO, filmu "Miłość i miłosierdzie" w reż. M. Kondrata; zob. film-katecheza/40

więcej

Czwarty kielich

Nowa książka Scotta Hahna - nawróconego pastora, który pomaga nam odkrywać tajemnicę Ostatniej Wieczerzy i Krzyża. Przejmująca lektura na czas wakacji, by nie zapomnieć o obowiązku niedzielnej Eucharystii albo przypomnieć o Jej "bogatej prostocie" sobie i innym; zob. warto_przeczytac/293

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 4493736

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu