Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Uroczystości i święta

Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa – 4.06.2015

2015-06-02

News
Boże Ciało - misterium, które codziennie dokonuje się w naszych kościołach, ukazujemy światu, wynosząc Najświętszy Sakrament na ulice naszych miast i wsi. Dziękczynienie staje się publiczne – tak jak publiczne, odważne i radosne winno być nasze wyznanie wiary w realną obecność Jezusa w Eucharystii. Tak wychwalamy naszego Boga! Idziemy z Nim i dzięki Niemu. On - w Eucharystii - jest nie tylko nagrodą za święte życie, ale pokarmem na drogę do ziemi obiecanej.

CZYTAJ!
Mk 14, 12-16

W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, zapytali Jezusa Jego uczniowie: «Gdzie chcesz, abyśmy poszli poczynić przygotowania, żebyś mógł spożyć Paschę?» I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: «Idźcie do miasta, a spotka was człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nim i tam, gdzie wejdzie, powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami? On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujecie dla nas». Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę.


ROZWAŻ!

Ucztę należy przygotować zgodnie z przepisami prawa Starego Przymierza. Jezus w nauce o Eucharystii nawiązuje więc do manny i baranka paschalnego. W kilku miejscach ST mowa jest o tym niezwykłym pokarmie (por. Wj 16,1-36; Lb 11,4-9; Pwt 8,1-16; Mdr 16,20-31) oraz ofierze (por. Rdz 4,3-4; 15,8-10; 14,18-20; 22,2.13; Wj 5,17; 10,25; 12,1-23; Oz 6,6). W czasie ucieczki z Egiptu Izraelici znaleźli się na pustyni, gdzie doświadczyli głodu. I zaczęli szemrać, narzekać i oskarżać Mojżesza i Aarona: „Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą rzeszę” (Wj 16,3). A Bóg chciał w rzeczywistości lud „wypróbować i poznać, co jest w [ich] sercu: czy [strzeże] jego nakazu, czy też nie?” (Pwt 8,3). Bóg nigdy nie poddaje próbie ponad ludzkie siły. Ofiara z baranka przypominała akt ocalenia, była formą wykupu dla ludu wybranego (Wj 12,26n). Po wejściu do Ziemi Obiecanej Izraelici składali Bogu ofiarę, co zostało obwarowane licznymi przepisami (por. Kpł 7 - 9; Lb 28; Pwt 16). 

Obok pokarmu ważne jest miejsce. Dla Żydów - zgodnie z przepisami Prawa - wieczerzę paschalną należało spożyć na terenie Jerozolimy. Dlatego mieszkańcy miasta byli zobowiązani udzielać gościny pielgrzymom przybywającym z różnych stron świata. Przypuszcza się, że dom w którym Jezus spożył swoją ostatnią wieczerzę z uczniami, należał do matki Marka, autora najstarszej Ewangelii, i że właśnie to pomieszczenie stało się potem miejscem modlitwy pierwszych chrześcijan (Dz 12,12).

Trzeba zatem przygotować pokarm, wybrać właściwe miejsce, ale nade wszystko należy przygotować swoje serce na przyjęcie tak wielkiego Daru.

„Na pozór – pisze o. Reniero Cantalamessa – w Eucharystii to my przyjmujemy i upodabniamy do nas Chrystusa; w rzeczywistości jednak to On upodabnia nas do siebie: «Jak Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie» (J 6,57) (…). Silniejszy asymiluje słabszego, roślina przyswaja sobie minerał, a zwierzę roślinę”. Eucharystia ma na celu przemienienie nas w to, co spożywamy – mawiał św. Leon Wielki. Spożywając Ciało i Krew Chrystusa stajemy się krewnymi Boga. Możemy za Pawłem powiedzieć: „Żyje w nas Chrystus!”

Dlatego pełny udział w Eucharystii to przedsmak nieba: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6, 54). Zwróćmy uwagę na czasownik „ma” – to czas teraźniejszy. Teraz „ma życie wieczne”. Dzięki Eucharystii niebo zaczyna się już tu na ziemi. Stąd piękna myśl św. Augustyna: „Niebem jesteś i do nieba pójdziesz”.

Biblia odsłania niebywałą tajemnicę i piękno Eucharystii. Jezus jest tak blisko; niebo jest tak blisko. Dlatego tak ważne jest byśmy pożywali Chleb z nieba, ale ważne jest również trwanie w uwielbieniu i adoracji przed Jezusem Eucharystycznym. To jest wielki skarb – dla nas katolików, że wierzymy iż Chrystus pozostaje z nami nie tylko w czasie Mszy św. po przeistoczeniu i w czasie komunii (tak wierzą bracia protestanci), ale wierzymy również, że On dalej rzeczywiście pozostaje z nami pod w tabernakulum i w Hostii Białej. Możemy Go uwielbiać, szczególnie podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu i w czasie procesji Bożego Ciała. Jest to jedyne w swoim rodzaju spotkanie ze Zmartwychwstałym Panem

Przed laty miałem okazje odwiedzić piękne włoskie miasta Pawia. Czci się tam św. Syriusza (Siro). Według podań był to chłopiec, który przed cudem rozmnożenia przyniósł kosz z kilkoma chlebami i rybami (por. J 6,9). Był świadkiem cudu nakarmienia niezliczonych rzesz. Po latach został chrześcijaninem, kapłanem i biskupem. Rozdzielał nadal ten chleb, który mocą słów konsekracji przemieniał się w Ciało Pańskie. Jego relikwie spoczywały w kościele św. Gerwazego o Protazego, a w IX w. przeniesiono je do nowej katedry. W 1875 r. miejscowy historyk odnalazł we wspomnianym kościele napis Syrus epc. W dniu odpustu na ołtarzu ku Jego czci kładzie się kosz z małymi chlebkami, które wierni zabierają do domu, by nakarmić swoich chorych, przyjaciół i znajomych.

Ten piękny zwyczaj przyjął się w różnych miejscach. Dzielmy się dziś chlebem, bądźmy dobrzy i życzliwi dla siebie nawzajem. Kto bowiem potrafi z bliźnim podzieli się chlebem, nie jest w stanie zrobić mu krzywdy. Niech dzisiejszy dzień będzie dniem życzliwości, uśmiechu i dobroci; dzień Eucharystii, dzień dziękczynienia za największy dar jaki Jezus nam pozostawił - „Chleba z nieba”.

Zapytajmy jeszcze samych siebie:

  • Czy Eucharystia jest dla mnie darem, wyzwaniem, pokarmem codziennym?
  • Jak adoruję, uwielbiam, czczę Jezusa w tajemnicy Jego Ciała i Krwi?
  • Jak "dzielić się" tym Darem z bliźnimi, potrzebującymi, głodnymi?

MÓDL SIĘ!


Dzielmy się wiarą jak chlebem,

dajmy świadectwo nadziei.

Bóg ofiarował nam siebie

i my mamy się Nim z ludźmi dzielić.


1. Chleba tego nie zabraknie

rozmnoży się podczas łamania.

Potrzeba tylko rąk naszych

i gotowości dawania.


2. Nikt nie zapala lampy,

żeby ją schować pod korcem.

Skoro Bóg nas światłem darzy

trzeba z tym światłem iść w drogę.



ŻYJ SŁOWEM!

Podczas Eucharystii możemy doświadczyć komunii, do której Bóg nas przeznaczył. Już teraz niebo dotyka ziemi i czeka na ciebie. Procesja eucharystyczna to wyraz naszej wdzięczności za wielki Dar Eucharystii, a cicha adoracja to szansa na intymną rozmowę z Tym, który oferuje pokarm na życie wieczne!

ks. Jan Kochel

Pozostałe tematy
Aktualności

Kimże jest człowiek? (Ps 8,5). Dobra antropologia

Główne pytanie (ponadczasowe) stawia Psalmista: Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego? (Ps 8,5). Sławi on majestat Boga i ludzką naturę Słowa wcielonego, dzięki czemu człowiek został wywyższony ponad wszelkie stworzenie. Tylko on sam tak często o tym zapomina! Stąd tak ważna jest właściwa antropologia; warto_przeczytac/

więcej

To nie jest Jezus

Współczesny film o Jezusie jako "apokryf". Oryginalne ujęcie zaproponowane przez ks. Marka Lisa, prof. UO - teologa i filmoznawcy. Polecam rec.JK

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 4598241

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu