Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Uroczystości i święta

Uroczystość Objawienia Pańskiego - 6.01.2016

2016-01-02

News
I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu. Uroczystość Objawienia Pańskiego jest dniem wyjścia Boga do wszystkich ludzi, do wierzących i do pogan. Bóg pozwala poznać Siebie - objawia swoją Tajemnicę (misterium). On pierwszy daje nam Siebie w darze. To On jest Królem, to On obdarowuje.



CZYTAJ!
Mt 2,1-12

Gdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: „Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon”. Skoro usłyszał to król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: „W Betlejem judzkim, bo tak napisał prorok: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela”. Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: „Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon”. Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do ojczyzny.


ROZWAŻ!

Rozważany fragment Ewangelii Mateusza jest opowiadaniem historycznym, które potwierdza - na podstawie tekstów Starego Testamentu - miejsce urodzenia Mesjasza (Betlejem w Judei; Mi 5,1.3), historyczną postać Heroda, przybycie mędrców ze Wschodu, pojawienie się gwiazdy - wielkiej konstelacji Jupitera i Saturna w gwiazdozbiorze Ryby (wg J. Kepplera).

Opowiadanie można podzielić na sześć krótkich scen: 1) wprowadzenie (w. 1a), 2) mędrcy w Jerozolimie (ww. 1b-3), 3) Herod, arcykapłani i uczeni ludu ujawniają miejsce narodzenia (ww. 4-6), 4) Herod i Mędrcy (ww. 7-8), 5) Mędrcy w Betlejem (ww. 9-11), 6) zakończenie (w. 12).

Tylko w tej Ewangelii wspomina się mędrców ze Wschodu, którzy – za przewodem tajemniczej gwiazdy (supernowej) – przybyli do celu swej wędrówki: „Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon” (Mt 2,11). Wielka musiała być ich wiara, by po długiej podróży i żmudnym badaniu tajemniczej konstelacji, upaść na twarz i adorować nieznane Dziecię, urodzone w stajni, biedzie i zapomnieniu.

Kim byli ci niezwykli cudzoziemcy – mędrcy ze Wschodu?

Historyk grecki Herodot twierdzi, że „magowie” to szczep w Medii, który w owych czasach przez swoje przywileje i nadzwyczajne uprawnienia stanowił zamkniętą kastę, poważaną przez wszystkich ze względu na dużą wiedzę i wpływy. Pierwotnie magoi oznaczało członka kasty perskich kapłanów, następnie nazywano w ten sposób przedstawicieli wschodniej teologii, filozofii, astrologii i przyrodoznawstwa (por. Hist. 1,120.128). W środowisku pisarzy greckich - od Sofoklesa i Eurypidesa - uważani byli za czarnoksiężników i szarlatanów albo uczniów Zaratusztry, czyli nie mieli nic wspólnego z astrologią i wróżbiarstwem chaldejskim. Wreszcie w pobożności ludowej mędrcy ze Wschodu szybko przeobrazili się we władców czy królów. Podstawę do tego dawał Psalm: Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daninę. I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie, wszystkie narody będą mu służyły (72,10-11) oraz prorok Izajasz: I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu (60,3n).

Biorąc pod uwagę liczbę darów ("złoto, kadzidło i mirrę"; por. Iz 60,6; Mt 2,11) uznano, że było ich trzech. Tradycja zachodnia opierając się na Ewangelii apokryficznej z VI w., przyznaje im imiona: Kacper, Melchior i Baltazar. Wspaniała katedra w Kolonii szczyci się posiadaniem relikwii Trzech Króli od ponad 850 lat, a Benedykt XVI poświęcił cały rozdział historycznemu i geograficznemu kontekstowi opowiadania o Mędrcach ze Wschodu (por. Jezus z Nazaretu. Dzieciństwo, rozdz. IV).

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie: kim byli trzej królowie, mędrcy, astrologowie? Nie byli to niebiańscy dworzanie – chóry anielskie czy biedota betlejemska - pasterze. Byli przedstawicielami pogan (ludów ziemi), którzy stali się adresatami Dobrej Nowiny o Bogu, który zamieszkał wśród nas, o Chrystusie – Mesjaszu, który wybawi wszystkich z niewoli grzechu, zła i szatana.

Benedykt XVI rozwija znaczenie tradycji o trzech królach, reprezentujących trzy znane wtedy kontynenty: Afrykę, Azję i Europę oraz skojarzenie z trzema wiekami życia człowieka: młodość, dojrzałość i starość. Papież wyjaśnia, że "w królestwie Jezusa Chrystusa nie ma różnic wynikających z rasy i pochodzenia. W Nim i przez Niego ludzkość jest zjednoczona, bez utraty bogactwa różnorodności" oraz wskazuje, że "każdy okres ludzkiego życia znajduje właściwe sobie znaczenie i swą wewnętrzną jedność w komunii z Jezusem" (s. 130).

Najważniejszą jednak ideą, która interpretuje pojawienie się mędrców ze Wschodu, jest tajemnica objawienia się Boga światu. "[Mędrcy] reprezentują ruszenie ludzkości w drogę prowadzącą do Chrystusa. Inaugurują pochód, który będzie trwał przez całą historię. Nie tylko tych osób, które znalazły drogę do Chrystusa. Reprezentują wewnętrzne oczekiwanie ludzkiego ducha, podążanie religii i ludzkiego rozumu na spotkanie z Chrystusem" (tamże).

  • Czy nas stać na takie poszukiwanie - wewnętrzne oczekiwanie, na spotkanie i hołd - pokłon przed prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem?
  • Czy uznajemy w Jezusie Chrystusie naszego Pana i Zbawiciela?
  • Jak oddajemy Mu hołd, jak czcimy swego Boga?


MÓDL SIĘ!

Wierzę i wychwalam Ciebie Boże, który stałeś się dla mnie w swoim Jednorodzonym Synu - Emanuelem "Bogiem z nami" ("Losem [tego] Dziecięcia nie będzie rządziła gwiazda - to Dziecię kieruje gwiazdą! (...), a "człowiek przyjęty przez Boga (...) jest większy niż wszystkie moce świata materialnego i ma większą wartość niż cały wszechświat" - Benedykt XVI). Panie mój i Boże, oddaję Ci więc pokłon i składam w darze samego siebie. Przyjmij to moje uniżenie i hołd jako wyraz czci i oddania, wyraz wiary, nadziei i miłości oraz wielkie wołanie o miłosierdzie dla mnie i świata całego. Amen. 


ŻYJ SŁOWEM!

Na zakończenie listu apostolskiego Zbliżające się trzecie Millennium św. Jan Paweł II przypomniał: „Kościół (...) wierzy, że Chrystus, który za wszystkich umarł i zmartwychwstał, może człowiekowi przez Ducha swego udzielić światła i sił, aby zdolny był odpowiedzieć najważniejszemu swemu powołaniu (...). Kościół utrzymuje nadto, że u podłoża wszystkich przemian istnieje wiele rzeczy nie ulegających zmianie, a mających swą ostateczną podstawę w Chrystusie, który jest ten sam, wczoraj, dziś i na wieki” (TMA 59). Podczas adoracji Żłóbka oddaj pokłon Dziecięciu, a podczas pochodu ulicami naszych miast wyznajmy na nowo naszą wiarę w Króla i Pana!

ks. Jan Kochel

Pozostałe tematy
Aktualności

Atlas biblijny

Atlas biblijny to popularna forma zaproszenia do "podróży" po Ziemi Świętej. Podróż "palcem po mapie" może być zaproszeniem do lektury Biblii oraz pełnym pasji odczytywaniem Kodu kulturowego. Polecamy pierwszy polski atlas biblijny przygotowany przez Instytut Geodezji i Kartografii oraz Wyd. Bernardinum; zob. GN/ 

więcej

Trudne pytania

Powracamy do działu "Trudne pytania". Czy możliwe jest rozróżnienie: Bóg TAK - Kościół - NIE! Odpowiada p. Katarzyna. Czekamy też na nowe trudne pytania; zob. klub_inicjatyw_biblijnych/84

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 4374737

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu