XXIII Niedziela zwykła – 9.09.2018
2018-09-08
Ewangelia jest pełna znaków i błogosławieństwa. Wierzący coraz bardziej uświadamiają sobie, że żyją pod mocną i kochającą ręką Boga. Boża prawica jest znakiem ochrony i bezpieczeństwa.
Gest nałożenia rąk ma bardzo długą i bogatą tradycję w Biblii.
W Starym
Testamencie dotyczy to trzech rzeczywistości:
- Błogosławienie dzieci. W Starym Testamencie nakładanie rąk było znakiem błogosławieństwa udzielanego dzieciom. Na przykład Jakub pobłogosławił swoich dwóch wnuków, kładąc im ręce na głowy.
- Przekazanie funkcji i odpowiedzialności. W Księdze Liczb lud Izraela nałożył ręce na lewitów, ofiarowując ich na służbę Panu (por. Lb 8,9-10). Mojżesz kładł ręce na Jozuego, aby udzielić mu autorytetu i mocy, gdy ustanawiał go wodzem i swoim następcą (por. Lb 27,18-23).
- Prośba o bezpośrednią Bożą ingerencję. Prorok Elizeusz nałożył ręce na zmarłego chłopca, by go wskrzesić (por. 2 Krl 4,34).
Jezus obiecał, że tym, którzy uwierzą, będą towarzyszyć znaki, podobne do tych, co On czynił: "(…) na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie" (Mk 16,18).
Oczywiście nie
można tego gestu traktować magicznie. Pierwszym działającym jest Bóg, a każda
modlitwa i gest - z nią związany - jest wyrazem naszego zaufania i współdziałania z
Nim. Dopowiadając tylko trzeba zaznaczyć, że w Nowym Testamencie nakładanie rąk
było gestem udzielania pełni Ducha Świętego – szczególnie nowym wierzącym.
W oparciu o te podstawy biblijne, nakładanie rąk ma swoje ważne miejsce w dwóch sakramentach Kościoła – w bierzmowaniu i święceniach kapłańskich. W przypadku modlitwy to moc Ducha Świętego czy znaki i cuda które wypowiadał Jezus.
Jezu, nałóż na mnie swoje dłonie i uzdrawiaj mnie, uwalniaj mnie i wypełniaj mocą Swojego Ducha.
Jezu, błogosław, bym i ja stał się Twoim uczniem, bym był gotowy również przekazywać Twoje błogosławieństwo w rodzinie i wśród przyjaciół, kładąc na nich swoje ręce.
