Czytaj!

Łk 2,16-21

Pasterze, którzy na swym polu zostali przebudzeni radosnym orędziem tajemnicy Narodzenia Pańskiego, idą teraz do Betlejem, do wskazanego im miejsca, aby na własne oczy zobaczyć to, co im zostało zwiastowane. Po przybyciu zobaczyli Maryję, Józefa i Niemowlę leżące w żłobie. Potem sami pasterze stali się zwiastunami orędzia Bożego Narodzenia. W tym wydarzeniu postawa Matki Najświętszej zdaje się być ledwie zauważona, a jednak okazuje się ważna dla podjęcia przez pasterzy odpowiedzialności za radosne głoszenie objawionej im prawdy.

Pośpiech pasterzy nie wynikał z tego, że chcieli oni jak najszybciej powrócić do swych trzód i spokojnie położyć się spać. Ich pośpiech, z jakim udali się do Betlejem, wynikał z pragnienia zobaczenia wielkich dzieł Boga, jakie im zostały objawione. Źródłem przynaglenia stało się Boże zwiastowanie. Taka była odpowiedź pasterzy na dar Bożego Słowa. Pasterze wyczuli, że wobec Bożego Słowa nie mogą pozostać na swoich miejscach, ale muszą pójść i spełnić Boże wezwanie. Wtedy też doświadczyli wielkiej radości. Tak dzieje się zawsze, kiedy człowiek hojnie i ochoczo odpowiada na Boże wezwanie. Radość jest zawsze niewspółmiernie większa niż trud podjęty dla spełnienia Bożego wezwania.

• Czy ja też staram się spełniać Boże wezwania w moim życiu? A może się ociągam z wypełnianiem Bożej woli?

W opisie wydarzeń związanych z narodzeniem Jezusa Chrystusa mamy wymienionych „wielkich tego świata”: Cezara Augusta, Kwiryniusza, a potem także Heroda. Jednak w dziejach historii zbawienia nikt nie zyskał takiego uznania w oczach Boga i ludzi jak prości pasterze, o których słyszymy w dzisiejszej Ewangelii. W ten sposób zostali wyróżnieni ci, którzy przez ludzi, przez swoje zajęcia, byli odrzucani i wystawiani poza nawias życia społecznego. To pasterze przecież nawet nie brali udziału w życiu religijnym swego narodu. Kapłani o nich zapomnieli. A oto w momencie narodzin Syna Bożego zostają tak wyróżnieni. Tak oto i w tym momencie już spełnia się Chrystusowe pragnienie wychodzenia ku „małym tego świata”. Dlaczego ich spotkała taka nagroda? Ponieważ ochoczo odpowiedzieli na słowo Bożego wezwania. Ludzie prości i ubodzy mają serce otwarte, myślą i działają w sposób prosty i szczery. Czy nie takiej postawy pragnie Jezus?

Najczęściej dostrzegamy Matkę Najświętszą, która w momencie zwiastowania słucha i rozważa Boże Słowo. Jednak dzisiejszy fragment Ewangelii ukazuje wyraźnie, że Maryja cały czas, bez końca, żyła Słowem Boga. Nawet kiedy porodziła Słowo, nadal rozważała Boże Słowo. Można nawet powiedzieć, że Matka Słowa Bożego w momencie kiedy zawitali pasterze, nadal adorowała Słowo Boga. Porodziła swego Syna, którego nosiła najpierw w swoim sercu, a potem pod sercem, ale nigdy nie przestała Go nosić w swym sercu. Właśnie w tej postawie tkwi źródło wielkiej nadziei Matki Najświętszej, z jaką uczy cały Kościół zaufać Bogu u progu nowego roku.

Może właśnie taka postawa Matki Najświętszej była momentem zbudowania dla pasterzy, którzy z ogromną radością i nadzieją zaczęli głosić wielkie dzieła Boga.

Znajdźmy w pierwszych dniach nowego roku okazję, aby przez chwilę adorować Słowo Boże, czy to adorując Najświętszy Sakrament, czy też adorując żłóbek betlejemski. Trwajmy w pokornym pokłonie, podobnym do pokłonu pasterzy, ale z nadzieją w sercu jak Matka Najświętsza.

Oliver Weigel

fot. Theotokos - Klaretyni.pl