Uroczystość Zwiastowania Pańskiego - 25.03.2023
2023-03-23
W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.Anioł wszedł do Niej i rzekł: «Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą». Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca». Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?». Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego». Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!» Wtedy odszedł od Niej anioł.
Dzisiejsza uroczystość ukazuje nam
coś cudownego i po ludzku patrząc - niemożliwego. Bóg, Nieogarniony,
Wszechobecny, Niepojęty, Władca czasu i wieczności, Stwórca, Król królów i
Święty świętych, którego nie może ogarnąć ziemia i niebo, zstępuje na ziemię i
w niewysłowionej pokorze uniża się, aby zamknąć się w łonie Najświętszej
Dziewicy. W której religii Bóg robi coś takiego? Uniża się, ogałaca, staje się
Człowiekiem, aby być nie tylko bliżej nas, ale aby stać się jednym z nas
(por. Flp 2,6-7).
Gdyby Bóg chciał, to mógłby nas wszystkich przemienić siedząc na swoim niebieskim tronie w niebie, a jednak wybiera drogę człowieka. Bóg jako Człowiek i przez człowieka chce nas zbawić. Maryja jest pokorną Służebnicą Pańską, która w swoim łonie ogarnia Nieogarnionego i z głęboką pokorą staje się Rodzicielką Boga, Jego Wychowawczynią i Panią. Maryja, która jest od urodzenia wybranym Przybytkiem Boga, Jego Formą, przez niepokalane poczęcie, zostaje wywyższona wśród stworzeń, aby prowadzić Tego, który ją stworzył i napełnił łaską.
Postawa Najświętszej Maryi Panny
ukazuje nam, jak Bóg wynagradza nam naszą pokorę, nasze posłuszeństwo, co Bóg
czyni w tych, którzy otwarci są na Jego łaskę. Maryja pyta: Jakże się to
stanie, skoro nie znam męża? To pytanie ukazuje Jej ludzką niepewność,
która rodzi się z pokory. Maryja przez całe życie ukryta w cieniu, w uniżeniu,
w rozmodleniu, gdzieś na końcu świata, wybrana, aby na zawsze była zwana
błogosławioną (por. Łk 1,48-49). Nie odrzuca prośby anioła, nie neguje jej, nie
krytykuje, ale pyta. Pytanie jest uznaniem swojej niewiedzy, tego, że jeszcze
czegoś nie wiem. Maryja przyznaje się do swojej bezradności, mimo że na pewno
znała to, co Bóg potrafi, ponieważ jest, jak mówił
św. Bernard, Matką Słowa, czyli żyła Jego Słowem, rozważała je każdego
dnia i wiedziała, że Bóg jest w stanie uczynić wszystko, nawet zrodzić z Niej
samego siebie. Ale Maryja myśli również, że nie jest tego godna, że na pewno
jest ktoś lepszy od niej, wartościowszy… Bóg patrzy w serce, wybiera kogo chce,
ponieważ wie, jak będzie najlepiej. Bóg uzdalnia powołanych (por. 2 Kor 12,9). Tak
samo uzdolnił Maryję, aby była najpewniejszą i najdoskonalszą drogą do poznania
Jezusa Chrystusa. Tak jak Bóg wybrał Maryję, aby Jezus przyszedł do nas, tak
samo winniśmy zmierzać do Niego tą samą drogą, którą jest Maryja, aby w pewny
sposób do Niego dotrzeć.
Jak ukazał św. Ludwik Maria Grignion de Montfort: Maryja jest wszędzie prawdziwym drzewem, które nosi owoc żywota, i prawdziwą Matką, która rodzi Jezusa Chrystusa. Maryja jest zatem Drzewem Życia, które w Wielkim Poście może kojarzyć się nam z Drzewem Krzyża. Jezus przez to pierwsze przyszedł do nas i stał się jednym z nas, a przez to drugie utwierdził w nas nowe życie i potwierdził swoje posłannictwo. W obu przypadkach odkrywamy nieprawdopodobną zależność Boga od człowieka, którą mu dał dzięki łasce. Od poczęcia do śmierci. Od dziewiczych rąk Maryi do skrwawionych rąk rzymskich żołnierzy. Co nam to pokazuje? Mianowicie to, że przez pokorę i życie w komunii z Bogiem jesteśmy w stanie doznawać wielkich darów Bożych, a jeśli porzucimy pokorę i sami będziemy chcieli Boga pochwycić i kontrolować, ostatecznie, przez naszą skłonność do grzechu, zaprowadzimy Go na Golgotę. Dzisiejsza liturgia Słowa pokazuje nam, ile może człowiek, każdy z nas. Możemy zatem napełniać się Duchem Świętym, jak Maryja Boga rodzić w naszym wnętrzu, albo przez pychę Go krzyżować.
Wszechmogący wieczny Boże, wejrzyj na mnie swego sługę i za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy Maryi pozwól mi, przez swoją łaskę, dostąpić poznania niewysłowionej tajemnicy Wcielenia i chwalebnego Odkupienia. Niech Święty Duch napełnia mnie radością, abym chciał w każdym momencie mego życia i w wieczności uwielbiać Twego jednorodzonego Syna, Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. Amen.
Zastanów się: w jakich miejscach w twoim życiu potrzebna jest pokora? Może jest to dom, praca, uczelnia, parafia, wspólnota? Czy starasz się mimo swojej bezradności pytać: „Jak mi się to stanie”, czy stale wybierasz drogę na skróty, lub zasłaniasz się różnymi maskami? Nie bój się powiedzieć nie wiem, nie umiem, nie potrafię. Ludzie często cenią sobie o wiele bardziej szczerość niż umiejętności. A może względem kogoś jesteś oschły i surowy? Kto w twoim towarzystwie wydaje się być pokornym i skromnym? Spróbuj zaakceptować tego człowieka i naśladuj go w dobrym. Staraj się jak najwięcej okazji wykorzystać, by być cichy i pokorny sercem. Tego, wydaje się, coraz bardziej brakuje w dzisiejszym zabieganym i hałaśliwym świecie.
