2025-10-16
Czytaj!
Łk 18, 1-8
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”».
I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»
Rozważ!
Zapewne jest to jakiś znak czasu, że we współczesnej dobie w sercach wielu naszych braci i sióstr zanika rzeczywistość modlitwy. To pytanie zapisane w ostatnim zdaniu dzisiejszej Ewangelii jest bardzo na miejscu: „Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” (Łk 18, 8).
To jest pytanie skierowane dziś do każdego z nas.
Dziś sam Jezus Chrystus zaprasza nas do ufnej i wytrwałej modlitwy. Nie do modlitwy jako takiej, ale do modlitwy nieustannej, wiernej, która przepaja całe nasze życie, każdy dzień życia, każdą sprawę i troskę. Każde nasze doświadczenie powinno być przepojone modlitwą.
Pragnieniem świata jest być sędzią, nawet sprawiedliwym. Coś znaczyć, decydować, mieć wpływ, rozrządzać i rozdzielać. Mało słuchać, a więcej mówić. Nie bać się Boga, nie liczyć się z Bogiem. Niczego od Boga nie potrzebować. Być zaradnym. Dawać sobie radę bez Niego. Działać z przyzwyczajenia, według ustalonego schematu.
Ile w nas jest „tego czegoś” ze świata, który nas otacza?
Tymczasem w nas powinno być nie tyle to, co pływnie ze świata, ale to, co płynie z Ewangelii. Dziś jest to przesłanie, aby stać się wdową z odczytywanej Ewangelii, aby przyjąć jej postawę, aby stale być w potrzebie, bo to znaczy, że nie wystarczam sobie. Wtedy nie łudzę się, że dam sobie radę, że potrafię, że nie potrzebuję nikogo, ani jego łaski. Wtedy liczę na Boga i Jemu ufam bez reszty, jak Mojżesz o którym dziś czytaliśmy w pierwszym czytaniu z Księgi Wyjścia. Wtedy zaufanie do Boga i wytrwała modlitwa były jedynym ratunkiem dla Izraela w momencie walki z Amalekitami (Wj 17, 8-13).
Owa wdowa z dzisiejszej Ewangelii niczym się nie przejmuje, trwa wiernie, nie załamuje się, działa niemal naiwnie. Choć mogło się wydawać, że trwoni tylko czas, że szkoda jej czasu, to jednak nic nie straciła, a jedynie zyskała.
Oto wezwanie dla nas – stać się jak owa wdowa – wytrwałym i cierpliwym.
Niech świat idzie swoją drogą, a my swoją.
Niech inni mówią, co chcą, a my mówmy to, co pragniemy powiedzieć.
Niech inni myślą co chcą, a ja myślę o tym, czego pragnie Bóg i Jemu ufam całkowicie.
Zatem trzeba nam modlić się i nie ustawać (por. Łk 18, 1).
Zastanów się:
Módl się!
Dobry Ojcze!
Dziękuję że jesteś ze mną w każdym czasie.
Za spełnioną obietnicę pozostania z nami na zawsze, aż do końca świata.
Uwielbiam Cię.
Teraz, Panie, zmagam się z wieloma trudnościami.
Czuję ogromny ciężar i presję, smutek i stres. Duża część mnie chce się poddać.
Czuję, że nie dam rady iść dalej o własnych siłach i z własnej woli.
Chcę się poddać.
Proszę, napełnij mnie Twoim Duchem i daj wytrwałość, bym się nie zatrzymał.
Twoje słowo jest obietnicą: kto wytrwa i pozostanie niezłomny w próbie, otrzyma wieniec życia.
W tej chwili ta cudowna obietnica wydaje mi się odległa, nieosiągalna, prawie niemożliwa.
Abym mógł iść dalej potrzebuje Twojej pomocy.
Panie, zmiłuj się nad swoim sługą i daj mi siłę, bym z radością poszedł dalej.
Spraw to w imię Jezusa, proszę.
Amen.
Żyj słowem Bożym!
Zechciej przynajmniej jeden raz wstąpić do napotkanego kościoła na adorację, a więc na spotkanie i modlitwę.
ks. Franciszek Koenig