Lectio Łk 21, 1-4

Jezus spojrzał i zobaczył bogatych ludzi, którzy wrzucali swe ofiary do skarbony. Zauważył też pewną ubogą wdowę, która wrzuciła tam dwie drobne monety. Wtedy powiedział: „Naprawdę mówię wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni. Oni bowiem wrzucali na ofiarę z tego, co im zbywało, a ona ze swego ubóstwa wrzuciła wszystko, co miała na utrzymanie”.

Meditatio

Dwie drobne monety. Monety, które może nie miały żadnej większej wartości, a jednak były wszystkim, co owa uboga wdowa posiadała. Nie zrobiła tak, że oddała jedną, a jedną zachowała. Oddała wszystko. Nie zastanawiała się, czy zrobiła dobrze czy źle. Po prostu oddała. Chciała się podzielić z bardziej ubogimi od siebie. Mając niewiele, potrafiła okazać miłosierdzie wobec innych. Oddała więcej, niż pozostali.

Oratio

Prośmy Pana: Panie, naucz nas dzielić się z innymi. Amen

Actio

Zapytaj siebie:

• czy chętnie dzielisz się tym, co sam otrzymałeś od innych?

Oddaj coś cennego dla Ciebie komuś, kto może tego bardziej potrzebować.

Lectio Flp 2, 6-8

On, mając naturę Boga, nie uznał za stosowne korzystać ze swojej równości z Bogiem, lecz ogołocił siebie samego, przyjmując naturę sługi i stając się podobnym do ludzi. A z zewnętrznego wyglądu uznany za człowieka, uniżył siebie samego, stając się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.

Meditatio

Nie raz masz tą świadomość, że masz władzę, że znaczysz coś więcej niż pozostali. Jako szef, kierownik, odpowiedzialny za jakąś grupę ludzi. Również w pewnym sensie jako ojciec czy matka. Przychodzi czas na to, żeby zmienić swoje dotychczasowe miejsce w grupie. Potrzeba nowej energii i siły w pracy, dzieci zakładają własne rodziny. Ojciec przekazuje odpowiedzialność synowi, matka przestaje niańczyć swoją córkę, szef oddaje władzę swojemu następcy. Twoje doświadczenie i umiejętności zdobyte dotychczas wydają ci się być już nie potrzebne nikomu. Oddajemy to, co budowaliśmy przez wiele lat. Pamiętaj, że kiedy oddajesz w tym również swoje serce, zawsze zostanie Ci okazana wdzięczność. Możesz służyć drugiej osobie swoją pomocą. To uniżenie otwiera ci drogę do Bożego Miłosierdzia i uczy być miłosiernym.

Oratio

Prośmy Pana: Panie, ucz mnie bezinteresownego poświęcenia się i oddania. Amen

Actio

Zapytaj siebie:

• czy nie gardzisz ludźmi, których Pan oddał Ci pod Twoją opiekę?

Zastanów się, kiedy ostatnio poświęciłeś swój czas i pomogłeś bliźniemu?

Lectio Mt 8, 18-22

A inny Jego uczeń powiedział: „Panie, pozwól mi najpierw pójść pogrzebać mojego ojca”. Ale Jezus odparł: „Pójdź za Mną, a umarli niech grzebią swoich umarłych”.

Meditatio

Rzucić wszystko i podążać za dobrem. A nie zrobić jeszcze „to” czy „tamto”. Powołanie. Definitywnie odrzucić to, co chciałbym zrobić dla siebie. Odrzucić egoizm i iść za miłością. Każdy w pewnym momencie życia otrzymuje zaproszenie do pójścia dobrą, lepszą drogą. Nie koniecznie łatwiejszą i przyjemniejszą. Często jest to droga, która stawia nam wymagania. Jednak cel jest o wiele większy – życie wieczne. Nie raz warto odrzucić dotychczasowe życie i zmienić swoje nawyki. Zmienić na przynoszące harmonię i spokój. Miłosierny Bóg daje Ci zawsze wybór. Nie chce żebyś robił coś na siłę i wbrew sobie. To musi być Twoja decyzja.

Oratio

Prośmy Pana: Panie, otwórz moje oczy, abym przejrzał. Amen

Actio

Zastanów się:

• co w pierwszej kolejności chciałbyś zmienić w swoim życiu i co oddala Cię od tej „właściwej drogi”?

Poproś w dzisiejszej modlitwie o rozeznanie swojej drogi i o umocnienie w postanowieniach; zmieniaj swoje złe nawyki po jednym, a kiedy Ci się uda, dodawaj kolejny.

Lectio Łk 2, 1-20

A gdy tam przebywali, nadszedł dla Niej czas rozwiązania. Urodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w mieszkaniu. Przebywali w tej okolicy pasterze. Kiedy nocą pilnowali swego stada, nagle ukazał im się anioł Pana i chwała Pana zewsząd ich oświeciła. Wtedy ogarnął ich wielki lęk, lecz anioł powiedział im: „Nie bójcie się! Oto bowiem ogłaszam wam wielką radość, która stanie się udziałem całego ludu. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan. A to będzie dla was znakiem: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i położone w żłobie”.

Meditatio

Miasto Dawida - Jerozolima – Ogromna, potężna. Nieopodal mała wioska - kilka domostw - Betlejem judzkie. To właśnie tu, z dala od zgiełku miasta przychodzi na świat Największy spośród ludzi. Bóg-Człowiek. Zbawiciel. Jezus Chrystus. Nie było hucznych fajerwerków. Nie było ucztowania w gronie rodziny i przyjaciół. Nie było nikogo. Król rodzi się w zupełnej ciszy. Mieszkaniem staje mu się biedna stajenka, a łóżeczkiem – twardy żłobek. I nikt nie narzeka, nie marudzi. Ogromna miłość wypływa z tego miejsca, rozlegając się po całej okolicy. Ubóstwo nie jest przeszkodą dla miłosierdzia.

Oratio

Dziękujmy Panu: Panie, dziękuję Ci za dobra, które z Twojej łaski otrzymuję. Amen

Actio

Zapytaj siebie:

• jak często zdarza Ci się kłócić z Bogiem, kiedy coś Ci nie wychodzi i kiedy nie dostajesz tego, czego pragniesz?

Podziękuj dziś Panu za wszystko, co otrzymałeś z Jego miłosierdzia.

Lectio Wj 16, 1-36

Pan rzekł do Mojżesza: „Usłyszałem narzekanie Izraelitów. Ogłoś im: «O zmierzchu będziecie jeść mięso, a rankiem nasycicie się chlebem. Przekonacie się, że Ja jestem Panem»”. I rzeczywiście, pod wieczór nadleciały stada przepiórek i pokryły obozowisko, a [rano] (...) mgły się uniosły, na powierzchni pustyni leżały drobne, okrągłe ziarenka, podobne do szronu. (…) Mojżesz powiedział do nich: „To jest właśnie chleb, który Pan daje wam jako pożywienie. A oto, co nakazuje: «Niech każdy nazbiera tyle, ile potrzebuje na posiłek. Zbierzcie również dla tych, którzy pozostali w namiotach, licząc jeden omer na osobę»”. Tak też postąpili Izraelici, jedni zebrali więcej, a inni mniej. Gdy odmierzyli po omerze, okazało się, że ci, którzy zebrali więcej, nie mieli za dużo, a tym, którzy zebrali mniej, nie zabrakło. Każdy nazbierał tyle, ile potrzebował na posiłek.

Meditatio

Izraelici szemrali przeciwko Bogu. Jednak Pan obiecał im pomoc. Zagwarantował im pożywienie i zapewnił, że nikomu nie zabraknie jedzenia. Wiedział również, ile każdy z nich potrzebuje. Czy serca ludzi opanowało zwątpienie, nadzieja czy raczej poczucie wstydu, kiedy Bóg dał im pokarm? Czy fakt, iż mięsa i manny starcza dla każdego, nie był dla nich czymś wyjątkowo, cennym? Doświadczenie ubóstwa pozwoliło dzielić się z innymi tym, co sami otrzymali. Zostali obdarowani miłosierdziem oraz szansą na przeżycie kolejnego dnia i ten sam dar przekazywali bliźnim. Z wiarą czekali na kolejne dni. W pełni zaufania kroczyli swoją drogą wiedząc, że życie z Bogiem ma sens.

Oratio

Prośmy Pana: Panie naucz nas pokory i wytrwałości. Amen

Actio

Zapytaj siebie:

• czy potrafisz dzielić się z innymi tym, co sam otrzymujesz?

Podziękuj Panu Bogu za tych, dzięki którym możesz spełnić uczynki miłosierdzia. Podziel się posiłkiem z potrzebującym