Wyszukiwarka:
Rozważania tematyczne: Drogi wychowania

Prorocy – nauczyciele ludu

2019-05-18

News
Biblia wyróżnia różne funkcje w misji nauczania i wychowania w wierze (por. Ef 4,11). Posługa prorocka znana była w różnych religiach Starożytnego Wschodu. W Starym Testamencie zjawisko profetyzmu było bardzo rozpowszechnione, a nawet istniały grupy proroków czy szkoły prorockie (por. 1 Krl 20,35; 2 Krl 2,3nn). Z czasem powstają zbiory pism prorockich, np. Izajasza, Jeremiasza, Barucha, Ezechiela (tzw. „proroków większych”) oraz dwunastu innych („proroków mniejszych”). Zadaniem proroków było przekazywanie słów, które otrzymali od Boga. W Nowym Testamencie dar prorocki jest jednym z darów Ducha Świętego; przypisywany również Jezusowi (J 6,14), Janowi Chrzcicielowi (Mt 11,13n) oraz tym, którzy podejmowali w Kościele posługę objawienia tajemnicy, napominania, pocieszania i budowania wspólnoty (por. 1 Kor 12,28n; Dz 13,1).

wprowadzenie

rys. Anna Szadkowska OV


Czytaj!
1 Kor 12,27-30 (BP)

Wy jesteście Ciałem Chrystusa, a każdy z was jest Jego częścią. I tak ustanowił Bóg w Kościele wpierw apostołów, na drugim miejscu proroków, na trzecim nauczycieli, ponadto tych, którzy mają dary: uzdrawiania, niesienia pomocy, kierowania, mówienia językami. Czy jednak wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokami? Czy wszyscy nauczycielami? Czy wszyscy cudotwórcami? Czy wszyscy mają dar uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy je tłumaczą? Starajcie się jednak o większe dary!


Rozważ!

Hebrajski termin nebi oznacza proroka, który „nawołuje” lub „zwiastuje”; podobnie jak gr. prophetes (od phemi – „mówić” i pro – „naprzód; w miejsce kogoś”). Prorocy byli obdarzeni specjalnymi charyzmatami (darami), nazywani z tej racji „mężami Ducha” (por. Oz 9,7). Bóg, posługując się nimi, obwieszczał ludziom swoje słowo („dabar”; por. Iz 21,10; Ez 3,10n), aktualizował plany zbawcze i zapowiadał przyszłość („widzący”; 1 Sm 9,9; 2 Sm 24,11; Am 7,12). Byli wśród nich mężczyźni i kobiety-prorokinie (np. Sara, Miriam, Debora, Anna – matka Samuela, Abigail – żona Dawida, Chulda i Estera; por. Talmud babiloński: Megillah, 6). Wypełniali oni funkcję herolda, pośrednika między Bogiem a ludem, stali na straży wierności Bogu, przypominali i wyjaśniali Jego Prawo. Prawdziwego proroka wyróżniała niezależność i wierność woli Bożej, fakt bezpośredniego powołania przez Boga i świadomość powierzonej misji (por. Wj 7,1-2; 2 Sm 23,2; Jr 1,9; 15,19; Ez 3,1-3; J 1,26).

Prorok Eliasz (hebr. Eli-yahu – „Bogiem moim jest Jahwe”) był prorokiem „jedynego Boga”, obrońcą prawdziwej religii, mężem nieugiętej wiary i skutecznej modlitwy (por. Syr 48,1-11; Rz 11,2n).

Kard. Martini wyróżnić cztery charakterystyczne cechy postawy wewnętrznej Eliasza:

męstwo: Eliasz nie boi się żadnej władzy ziemskiej, dlatego jest wolny od upodobań króla, od względów innych ludzi, liczy się tylko z wolą Boga: Prorok Eliasz z Tiszbe w Gileadzie rzekł do Achaba: «Na życie Pana, Boga Izraela, przed którego obliczem stoję! Nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu, dopóki nie powiem» (1 Krl 17,1). Eliasz nie bał się władców (polityków, ludzi możnych i wpływowych), nie bał się ich upominać, był gotowy na konsekwencje swoich słów;

niezależność: Eliasz nie boi się sądu ludzkiego, opinii publicznej („co powiedzą inni”), staje sam naprzeciw tłumu i fałszywych proroków: Tylko ja sam ocalałem jako prorok Pański, proroków zaś Baala jest czterystu pięćdziesięciu (1 Krl 18,22);

żarliwość: trzecia cecha jest łaską Bożą, która przenika serce Eliasza, kiedy staje przed Bogiem na górze Horeb: Żarliwością rozpaliłem się o chwałę Boga Zastępów (por. 1 Krl 19,10. 14);

duchowa samotność: u Eliasza gorliwość przeżywana jest razem z duchową samotnością, której się lęka, gdyż „kto przebywa w obecności Bożej, ma takie światło wewnętrzne, że nie boi się ciemności (…); całe jego życie jest ukształtowane przez pełen miłości szacunek dla Pana, któremu służenie wybrał całym swoim sercem, całą duszą, całym umysłem i całym duchem” (por. C.M. Martini, Bóg żywy. Rozważania o proroku Eliaszu, 32-36).

Niezależnie od epoki dziejów proroków wyróżniają się: męstwem, niezależnością, gorliwością i pobożnością. „Czy wszyscy [mogą być] prorokami” – pyta Apostoł Narodów? Nie! Każdy we wspólnocie Kościoła otrzymuje własny dar (posługę bądź charyzmat). One wszystkie razem tworzą wspólnotę – misterium komunii – Ciało Chrystusa. Charyzmat prorocki jest dany wybranym; jest ważny, lecz ustępuje miejsca działalności apostolskiej oraz współdziała z posługą nauczycielską (ewangelizacyjną) w Kościele.

List Kongregacji Nauki Wiary Iuvenescit Ecclesia na temat relacji między darami hierarchicznymi a charyzmatycznymi dla życia i misji Kościoła przywołuje nauczanie bł. kard. Johna Henry`ego Newmana: „«Tak też i serce chrześcijanina winno stanowić miniaturę Kościoła powszechnego, bowiem jeden tylko Duch czyni cały Kościół, a z każdego jego członka czyni swoją Świątynię». Tym bardziej oczywiste wydaje się, dlaczego nieuprawnione jest jakiekolwiek przeciwstawianie czy traktowanie rozłącznie darów hierarchicznych i darów charyzmatycznych” (por. Iuvenescit Ecclesia, nr 13).

Dar prorocki udzielany jest przede wszystkim dla pożytku innych we wspólnocie – ad utilitatem („dla [wspólnego] dobra”) wraz z uznaniem prymatu miłości: Starajcie się jednak o większe dary! – poucza św. Paweł Apostoł (por. 1 Kor 13,1-13).

Wobec różnorodności darów i posług w Kościele warto zapytać:

  • Jak dobrze korzystać z posług i charyzmatów we wspólnocie kościelnej?
  • Jak właściwie rozeznawać dary duchowe?
  • Jak włączyć nowe ruchy, wspólnoty i stowarzyszenia w misję nauczania i wychowania w wierze, nie zapominając o formach ich uznania przez Kościół ?


Módl się!

O Panie, Ty wysłałeś swojego poprzednika, Jana Chrzciciela, by postępował w duchu i mocy Eliasza, daj każdemu i każdej z nas, którzy rozważamy o Twoim słudze i proroku – udział w jego duchu, byśmy przebywali w Twojej obecności z pokorą, z uszanowaniem dla Ciebie, z zapominaniem o sobie, z miłością. Prosimy Cię, spraw, aby cały Kościół był w Twojej służbie, tak jak służył Ci Eliasz, w cichości, w ubóstwie duchowym, w uszanowaniu, w zachwyceniu. Prosimy Cię o to przez przyczynę Maryi, która z wielkim poszanowaniem i w głębokiej adoracji stała w Twojej obecności (C.M. Martini).


Żyj Słowem!

Warto sięgnąć do Listu Iuvenescit Ecclesia i zapoznać się z kryteriami rozeznawania darów charyzmatycznych, w tym daru prorockiego w życiu i misji Kościoła (por. Iuvenescit Ecclesia, nr 18).

ks. Jan Kochel

_____________________________________________

Działaj!

ELIASZ – wielki prorok i nauczyciel narodu

Obejrzyj razem z dzieckiem obrazek.

Dreptuś odwiedza kolejną sale w galerii. Cała jest poświęcona jednej osobie, prorokowi Starego Testamentu, Eliaszowi.

  • Co robi wychowawca? (czyta Biblię)
  • Czym czyta i opowiada? (o rydwanie z ognia)

Eliasz był tak miły Bogu, ze został wniebowzięty. Jego uczeń, Elizeusz widział, jak płonący wóz zabiera Eliasza w górę. Stary Testament nam podpowiada, że dobry i oddany wychowawca idzie prosto do nieba.

  • Czy Dreptuś słucha uważnie? Jak się zachowuje? (Nie słucha, zjada kawałek ekspozycji – mały chlebek)

Być może to opowiadanie o wniebowzięciu Eliasza jest dla niego za trudne, a może po prostu zgłodniał oglądając kolejne sale w galerii.

Na dzbanie do którego podszedł Dreptuś zapisana została sygnatura 1 Krl 17,14. Przeczytamy ten fragment z Pierwszej księgi Królewskiej: „Bo Pan Bóg Izraela rzekł tak: dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię”.

Jest to Boża obietnica dla rodziny, u której zatrzymał się Eliasz.

A było to tak: W kraju panował głód. Eliasz wchodził do miasta o nazwie Sarepta Sydońska. Zauważył tam wdowę, która zbierała patyki na rozpałkę. Poprosił, by upiekła dla niego mały chlebek. Ale kobieta odpowiedziała, że w baryłce ma już nic poza maleńką porcją oliwy, a w kuchni została tylko ostatnia garść mąki. Eliasz pod wpływem Ducha Bożego wypowiedział tę obietnicę, którą przeczytaliśmy: „Bo Pan Bóg Izraela rzekł tak: dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię”

Taką Bożą obietnicę czasem nazywamy proroctwem, czyli ogłoszeniem tego co Bóg zamierza zrobić na ziemi.

Kobieta postąpiła według polecenia Eliasza upiekła chleb dla siebie i syna, ale podzieliła się tą ostatnią garścią mąki, piekąc mały placek dla Eliasza. I tak było codziennie. Mąka i oliwa nie wyczerpała się przez kilka miesięcy; aż do czasu gdy zaczął padać deszcz i ustał głód w kraju.

  • Czego nauczyć nas może Eliasz i ta kobieta z Sarepty?

Zaufania do Pana Boga. Powierzenia Mu każdej najtrudniejszej nawet sytuacji. Uczy na też ta historia zwracania uwagi na słowa Pana Boga i Jego obietnice. Jezus obiecał, że będzie z nami aż do skończenia świata, że będzie się nami opiekował, że da nam swoje Ciało jako pokarm, że pośle nam Ducha Świętego, by nas prowadził i uczył wszystkiego. Widać, jak krok po kroku Jezus dotrzymuje słowa i spełnia te obietnice.

Na ścianie galerii mamy jeszcze jeden obraz.

  • Co przedstawia? (obraz palącej się na ołtarzu ofiary ze zwierząt)

Zwróć uwagę na błyskawicę, która uderza w ołtarz. Jest to kolejna historia z życia Eliasza, który zaproponował test, pokazujący kto jest prawdziwym Bogiem. W czasie tego testu 450 obcych kapłanów wzywało swoje bóstwo, by dało jakiś znak. Nic jednak się nie działo. Gdy pomodlił się Eliasz i poprosił, by Bóg przyjął złożoną przez niego ofiarę spadł ogień z nieba i spalił złożone zwierzęta.

Ta historia z kolei uczy nas, ze jest jeden Bóg. Problemem ludzi za czasów Eliasza była chwiejność. Raz służyli Bogu a raz bożkom. Tak może dziać się i dzisiaj, gdy chodzący do kościoła ludzie chodzą równocześnie do wróżki, czytają horoskopy, kupują przedmioty „na szczęście”, wierzą że jakaś liczba jest pechowa, nie podają ręki przez próg itd. To jest zabobon i współczesne bałwochwalstwo. Jako rodzice i wychowawcy musimy zmieniać magiczne i fałszywe myślenie.

Pomódl się z dziećmi o zaufanie do Pana Boga. Przeczytaj fragment o Jezusie Dobrym Pasterzu – J 10,1-21.

ks. Artur Sepioło

Pozostałe tematy
Aktualności

Księga Izajasza - Nowy Komentarz Biblijny

Ostatnia (trzecia) część wielkiego komentarza do Księgi Izajasza rozdz. 40-66 wieńczy dzieło edytorskie ks. prof. Tadeusza Brzegowego, cenionego znawcy trudnej problematyki profetyzmu biblijnego; zob. warto_przeczytac,24

więcej

Ewangelia Rodziny - Kongres Nowej Ewangelizacji

Abp Grzegorz Ryś podczas Kongresu NE "Radość miłości" powiedział: „Ewangelia Rodziny jest niesłychanie ważną częścią jaką Kościół głosi. Ważne jest, abyśmy na tym kongresie pokazali Ewangelię Rodziny. To czego Pan Jezus i Kościół pozytywnie naucza o rodzinie”; ekai

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 4917665

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu