Wojna w obronie własnej tożsamości

2021-02-05

Jeśli się udasz na wojnę przeciw twemu wrogowi, a zauważysz, że koni, rydwanów i ludzi tam jest więcej niż u ciebie, nie lękaj się ich, gdyż z tobą jest Pan, Bóg twój, który cię wywiódł z ziemi egipskiej. Gdy będziecie zaczynali walkę, wystąpi kapłan i przemówi do narodu, mówiąc mu: Słuchaj, Izraelu! Zaczynacie dzisiaj walkę przeciw wrogom waszym, niech trwoga przed nimi was nie ogarnia! Niech serce wam nie drży! Nie bójcie się, nie lękajcie się! Gdyż z wami wyrusza Pan, Bóg wasz, by walczyć przeciw wrogom waszym i dać wam zwycięstwo.

Druga część rozważanej perykopy (20,3-4) to jakby szkic takiego kazania. Wygłaszali je natchnieni kapłani – prorocy, jak świadczą liczne przykłady w dziele Kronikarza. Wstępem do przemówienia były słowa „Słuchaj, Izraelu”, które rozpoczynały biblijne wyznanie wiary (Pwt 6,3-5).

Modlitwa jest bowiem najpierw uważnym słuchaniem słowa Bożego, zanim przerodzi się w odpowiedź serca. Aby ta odpowiedź mogła być skuteczna, konieczne jest usunięcie lęku: „Niech trwoga was nie ogarnia, niech serce wam nie drży!” Uzasadnieniem wreszcie jest pewnik wiary: z wami wyrusza Pan, Bóg wasz.

• Można tu zapytać, jak wygląda moja codzienna modlitwa?
• Czy jest tylko pośpiesznym odmówieniem utartych formuł, czy też opiera się na długiej zażyłości z Bożym słowem?
  
• Czy Pismo święte jest dla nie chlebem powszednim, z którego czerpię siłę w momentach zwątpienia? Czy mam swoje ulubione psalmy na każdą okazję życiową? Nie tylko dziękczynienia i uwielbienia, ale też psalmy ufności. „Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną” (Ps 23,4)?