Wyszukiwarka:
Rozważania tematyczne: Pociągnę wszystkich do siebie

Pamiątka wydarzenia

2024-03-09

News
Dni świąteczne w Izraelu, które otwierały cztery pory roku nazywano „Dniami przypomnienia”. Akty pamięci o cudownych dziełach Bożych polegały na opowieści oraz obrzędzie, a te wymiary były nierozerwalnie ze sobą połączone.


Czytaj!
Wj 12,14; 13,3

Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia – na zawsze w tym dniu świętować będziecie (...).

Mojżesz powiedział do ludu: «Pamiętajcie o dniu tym, gdyście wyszli z Egiptu, z domu niewoli, gdyż potężną ręką wywiódł was Pan stamtąd.


Rozważ!

Wyjście z Egiptu i fakty Bożej opieki miały pozostać w pamięci każdego z izraelitów. Ponadto, jak widzimy w tekście użyta została liczba mnoga: „będzie dla was” oraz „pamiętajcie o dniu”, a zatem zachować powinna to w pamięci także cała zbiorowość. Pojawiające się często w Starym Testamencie wezwanie „zikkaron” – „pamiętaj” nabierało coraz większego znaczenia, aż w końcu zaczęło stanowić kluczowy motyw religijności Narodu Wybranego. Stało się tak za sprawą gorliwego nawoływania proroków, by naród w najtrudniejszych nawet czasach umiał zachować w pamięci doświadczenie wyzwolenia i Bożego działania.

Obok „pamiętania” pojawia się w Wj 12,14 nakaz „obchodzenia”, czyli sprawowania czynności związanych z pamiątką wyjścia z Egiptu. Tak zrodziło się celebrowanie – rodzaj uroczystego obrzędu, podniosłego rytuału, który uczestników duchowo przenosił w czasie. Tak celebrowane „pamiętanie”, to nie tylko przypomnienie sobie o czymś lub o kimś, to nie tylko myśl, ale uświadamianie sobie wydarzeń, opowiadanie historii z przeszłości, które poruszały serce i wywoływały oczekiwanie spełnienia obietnic zawartych w tych wydarzeniach i danych przez Boga. Tak rozumiane „pamiętanie” połączone z określonymi czynnościami (wieczerza Paschalna) przenosiły uczestników w inną rzeczywistość. Było to konsekwencją połączenia pamiętania i działania, wspominania i przeżywania, uświadamiania i oczekiwania. Pamięć i celebracja stapiały się w jedno.

Dobrze to pojęcie oddaje żydowski tekst liturgii świątecznego błogosławieństwa:

„Boże nasz i Boże naszych ojców, niech wspomnienie o nas i o naszych ojcach,wspomnienie o Jeruzalem, Twoim mieście, wspomnienie o Mesjaszu, synu Dawida, Twojego sługi, i wspomnienie o Twoim ludzie, o całym domu Izraela powstanie i przyjdzie, niech przybędzie, niech stanie się widzialne, przyjęte, usłyszane, przypomniane i zaznaczone przed Tobą, dla wyzwolenia, dla dobra, łaski, współczucia i miłosierdzia w tym dniu świątecznym”.

Warto w treści tej modlitwie zwrócić uwagę na trzy elementy. Najpierw powinniśmy zauważyć, jak wiele razy użyto słowa „wspomnienie”, by uświadomić sobie, że „pamięć” znajdowała się w sercu pobożności judaistycznej.

Dla naszego przeżywania liturgii oznacza to wielowątkowość. Na Mszy świętej wspominamy nie tylko Ostatnią wieczerzę. Przypominamy sobie Wcielenie – Jezus rodzi się na ołtarzy, mękę na krzyżu – Jezus ofiaruje siebie Ojcu, zmartwychwstanie – Jezus zwycięża śmierć, zesłanie Ducha Świętego – Jezus wyposaża nas mocą z wysoka. Wspomnienie wielu wydarzeń skoncentrowanych na liturgii pozwala szerzej popatrzeć na swoją pobożność i z większym bogactwem przeżywać Boże działa zbawcze, unikając tym samym jednowymiarowości i wykoślawienia duchowości poprzez przeakcentowanie jednego aspektu Eucharystii, a niedowartościowanie innego.

Następnie z powyższej modlitwy wyłuskać można pojęcia, którymi dookreślone zostało wspomnienie, uwypuklając bogactwo jego znaczeń. Mamy tutaj wielowymiarowość wspomnienia, pojawiają się bowiem kolejno:

- powstanie – w naszym umyśle tworzy się i rozwija myśl o wydarzeniu;

- przyjście – przybliżający się dzień, w którym świętujemy przychodzi do nas i motywuje do odpowiednich przygotowań, by właściwie wspomnienie przeżyć;

- stawanie się widzialnym – opowiadanie, jeśli jest barwne i poruszające może być oglądane oczyma wyobraźni jak namalowany słowem obraz;

- przyjęcie – sam obrzęd musi być zaakceptowany przez uczestniczącego w nim człowieka, dopiero wówczas można powiedzieć, że wydarzenie i wspomnienie o nim zostało zaabsorbowane;

- usłyszenie – opowiadanie (czytanie), a tym samym – od strony uczestnika – skupienie uwagi i zaangażowane słuchanie stanowi istotny element wspomnienia;

- przypomniane – uroczystości, a tym samym obrzędy są co jakiś czas powtarzane, ich siła oddziaływania polega więc także na tym, że są przypominane i zapamiętywane;

- zaznaczone przed Bogiem – religijne wspomnienie odwołuje się także do pamięci Boga, jest rodzajem znaku, w którym Bóg potwierdza, iż On pamięta o uczestnikach święta.

Słowo pamiątka jest tu użyte także w znaczeniu materialnego przedmiotu, który przywozimy np. z wycieczki. Taka pamiątka przypomina ważne wydarzenie, albo interesujące miejsce, albo, jak w przypadku fotografii – uchwyconą ciekawą chwilę w historii osoby, rodziny czy wspólnoty. Pamiątka w tym znaczeniu, to święty znak, który Bóg dał swemu ludowi. Lud zaś zachowujące go jako swój największy duchowy skarb. Znak ten, celebrowany w dniu świątecznym, oznacza kontynuację wielkich dzieł Bożych w czasie, w którym się odprawia uroczystość. Skojarzenie z Eucharystią jest oczywiste. Tutaj Najświętsze postacie są świętym znakiem, który Bóg dał swojemu ludowi, by pośród niego działać. A lud czci go i zachowuje jako najświętszą pamiątkę Bożego dzieła. Taki zachowywany znak-pamiątka, zarówno dla świętujących Żydów, jak i katolików jest wyrazem wiary w nieustającą aktualność Bożego działania.

Katechizm zbiera tę prawdę o pamiętaniu w zwięzłym stwierdzeniu:

„W biblijnym znaczeniu pamiątka nie jest tylko wspominaniem wydarzeń z przeszłości, lecz głoszeniem cudów, jakich Bóg dokonał dla ludzi. W liturgicznej celebracji tych wydarzeń stają się one w pewien sposób obecne i aktualne. Tak właśnie rozumie Izrael swoje uwolnienie z Egiptu; za każdym razem, gdy obchodzi się Paschę, wydarzenia Wyjścia są uobecniane w pamięci wierzących, by według nich kształtowali swoje życie” (KKK 1363).


Módl się!

Gdy Izrael wychodził z Egiptu,
dom Jakuba - od ludu obcego,
przybytkiem jego stał się Juda,
Izrael jego królestwem.

Ujrzało morze i uciekło,
Jordan bieg swój odwrócił.
Góry skakały jak barany,
pagórki - niby jagnięta.

Cóż ci jest, morze, że uciekasz?
Czemu, Jordanie, bieg swój odwracasz?
Góry, czemu skaczecie jak barany,
pagórki - niby jagnięta?

Zadrżyj, ziemio, przed obliczem Pana całej ziemi,
przed obliczem Boga Jakubowego,
który zmienia opokę w oazę,
a skałę w krynicę wody.

Ps 114


Żyj Słowem!

Postaraj się odnaleźć jakieś pamiątki po swoich dziadkach i mając je przed sobą podziękuj, za wiarę, którą przekazali twoim rodzicom, a być może także tobie.

ks. Artur Sepioło

Pozostałe tematy
Aktualności

Dzieło Wspierania Powołań

Biskup Gliwicki w specjalnym komunikacie przestawił inicjatywę powołania Różańcowego Dzieła Wspierania Powołań. "Najbardziej potrzebnym, a jednocześnie najprostszym sposobem towarzyszenia powołanym, jest nasza modlitwa, do której zachęcam gorąco wszystkich diecezjan" - przekonywał. Zapraszamy uczniów i sympatyków Szkoły Słowa do włączenia się w to dzieło; zob. poniżej

więcej

Katechezy eucharystyczne

Kongres Eucharystyczny w diecezji gliwickiej stał się okazją do zaangażowania poszczególnych wiernych, jak i grup, stowarzyszeń i ruchów lokalnego Kościoła. Studenci Wydziału Teologicznego UO przygotowali cykl katechez dla młodzieży, by odpowiedzieć na apel Biskupa Gliwickiego i włączyć się w przygotowanie do dobrego przeżycia tego czasu łaski; zob. Wprowadzenie. Katecheza VIII.

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 14291278

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu