Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Adwent

I Niedziela Adwentu – 27.11.2011

2011-11-24

News
Adwent jest czasem Kościoła z natury wypełnionym postawą czuwania i oczekiwania. Jednak co roku rodzi się ważne pytanie: co ma wypełnić ten czas czuwania i oczekiwania? Adwent to nie jest czas pustki ani biernego wyczekiwania na mające nadejść wydarzenia związane z dniem powtórnego przyjścia Chrystusa. Adwent to czas, który w wymiarach całego Kościoła i w wymiarze indywidualnym każdego wierzącego, ma być przeżyty w spotkaniu ze Słowem Boga. Jest to z natury „czas Słowa”. Nie byłoby przecież Adwentu, gdyby Bóg nie wypowiedział kiedyś Słowa, będącego obietnicą przyjścia Mesjasza. Można nawet powiedzieć, że to Słowo Boga zrodziło Adwent, także ten pierwszy Adwent sprzed tysięcy lat. Słowo Boga rodzi także każdy kolejny Adwent w życiu Kościoła i świata. To Bóg powtórnie wychodzi ku człowiekowi ze Słowem prawdy i Bożej obietnicy, dlatego też przeżywanie okresu Adwentu powinno być przeniknięte głębokim trwaniem w Słowie, które nieustannie budzi człowieka w postawie czuwanie i zaprasza do mądrego oczekiwania na spotkanie z powracającym Panem.

CZYTAJ!

(Mk 13, 33-37)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie”.


ROZWAŻ!

U progu Adwentu stajemy przed zasadniczym wyborem osobistej drogi przeżycia Adwentu. Albo wypełnimy Adwent naszym oczekiwaniem na święta Bożego Narodzenia, na to, co wnoszą one w zewnętrznym wymiarze i niemal baśniowej otoczce estetycznej, albo też sięgniemy do istoty adwentowego czuwanie jakie Kościół ukazuje nam od początku swego istnienia. Jakiegoś wyboru musimy dokonać. Jednak każdy wybór ma też swoje konsekwencje. Z pierwszego wyboru rodzi się mała tęsknota, niewielka i krótkotrwała radość oraz płytkie świętowanie. Natomiast z drugiego wyboru rodzi się wielka tęsknota, nieprzeciętne pragnienie prawdziwego święta, a więc pragnienie trwania w Bogu, a także głęboka radość, której nic i nikt nie potrafi zniszczyć.

Jest rzeczą zastanawiającą, że w słowach dzisiejszej Ewangelii słyszymy aż trzykrotne wezwanie do czuwania. Każde wezwanie można odczytać w trzech wymiarach.

Uważajcie i czuwajcie

W Adwencie bardzo często wieszczone jest słowo proroka Izajasza, wielkiego świadka pierwszego Adwentu, ale także świadka trudnych doświadczeń swego narodu. Przykład tego znajdujemy w tekście pierwszego czytania. To właśnie w Księdze proroka Izajasza zespolona jest wielka radość z nadejścia Mesjasza Pańskiego – Odkupiciela, nawet kiedy jest ona przeniknięta proroctwem o „cierpiącym Słudze”, które miesza się z wielkim bólem i żalem wobec niewierności narodu dla zawartego z Bogiem Przymierza. To właśnie niewierność doprowadziła naród wybrany do upadku, którego świadkiem był Izajasz.

Dlatego rodzi się w Adwencie potrzeba uważnego spojrzenia przez pryzmat tekstów proroka Izajasza na doświadczenia jego narodu. Chodzi o taką naszą postawę czuwania, która będzie prowadziła do uważnego wyciągnięcia wniosków z historii narodu wybranego. Właśnie taka droga uważnego wczytywania się w Słowo Boga, powinna prowadzić Kościół do mądrego czuwania.

  • Czy umiejętność wyciągnięcia wniosków z historii narodu wybranego jest sprawą błahą?

Czuwajcie więc

Chrystusowe wezwanie do czuwania zawarte w odczytywanym dziś fragmencie Ewangelii, wyrażone potrójnie, w tak intensywny sposób, ukazuje rzeczywiste pragnienie Jezusa Chrystusa, aby nikt nie zaprzepaścił wielkiej szansy przed którą stoi. Intensywność Chrystusowego wezwania staje się próbą wyrwania człowieka ze snu, człowieka uśpionego w swej codzienności. Nie można inaczej odczytać owej intensywności Chrystusowego wezwania, jak tylko uświadomić sobie prawdę, że stawka o którą w tym przypadku chodzi jest bardzo wielka. Kto śpi i nie czuwa może wszystko co najcenniejsze stracić. Kto śpi i osłabił swoją czujność, może łatwo osunąć się w pokusę i ostatecznie może nie wytrwać przy Zbawicielu. Brak postawy czuwania, wpadnięcie w stan uśpienia, może prowadzić do duchowej śmierci i utraty wiary, dlatego Chrystus przez to intensywne wezwanie przychodzi nam z pomocą, aby uchronić nas przed niechybną tragedią.

  • Czy zatem wybór naszego sposobu przeżycia Adwentu jest sprawą błahą?  

Czuwajcie

Chrystusowe wezwanie do czuwania jest zawsze skierowane wobec Jego Kościoła i zawsze odnosi się do przyszłości, mimo, że było także wieszczone w przeszłości. W takim duchu odczytujemy słowa św. Pawła z Listu do Koryntian przeznaczone do odczytania u początku Adwentu. Św. Paweł mówi jasno, że Słowo Boże dane Kościołowi jest dla ubogacenia wspólnoty i zostało dane, aby Kościół mógł z nadzieją oczekiwać objawienia się swego Pana – Jezusa Chrystusa. To właśnie Słowo Boga, które jest także źródłem poznania, ma umocnić Kościół w oczekiwaniu na dzień ostateczny, na moment przyjścia Pana.

Bardzo wyraźnie św. Paweł akcentuje prawdę, że Bóg jest wierny swemu Słowu. Jak zapowiedział, to dopełni wszystko, co zapowiedział.

  • Czy zatem nasza wierność w postawie czuwania może być uważana za sprawę błahą?


MÓDL SIĘ!

W naszej modlitwie sięgnijmy do tekstów hymnów Liturgii godzin. Są to modlitwy w których Kościół w ciągu dni Adwentu zwraca się do swego nadchodzącego Pana. Niech te słowa staną się naszą osobistą modlitwą.

I. W tym świętym czasie oczekiwania

Równajmy ścieżki naszego życia,

By Pan nas zastał przygotowanych

Na Jego przyjście.


Niech się obniżą wyniosłe szczyty,

Niech się doliny podniosą w górę,

A wszelka droga podąża prosto

Do swego celu.


Bo już się zbliża Zbawiciel świata

Przynosząc światło zbłąkanym w mroku,

I każdy człowiek zobaczy Słowo

Wcielone dla nas.


A kiedy wróci na końcu czasów,

By sądzić ludzi za ich uczynki,

Niech Jego łaska i miłosierdzie

Przeważą winę.


Wielbimy Ciebie, Odkupicielu,

I Twego Ojca z płomiennym Duchem:

Niech będzie chwała przez całą wieczność

Najświętszej Trójcy. Amen.


II. O Panie, który raczyłeś

Zamieszkać w łonie Dziewicy,

Niech cała ziemia Cię wielbi

W tej przedwieczornej godzinie.


Bo kiedy ciało przyjąłeś,

By stać się do nas podobnym,

Strudzeni, słabi i grzeszni

Znaleźli w Tobie otuchę.


Gdy dziś czekamy z ufnością

Na Twoje przyjście powtórne,

Umocnij w sercach człowieczych

Nadzieję, miłość i wiarę.


Niech Tobie, Słowo Przedwieczne,

I Ojcu z Duchem Najświętszym

Na zawsze będzie podzięka

Za dar Nowego Przymierza. Amen


ŻYJ SŁOWEM!

Jednym z największych darów w okresie Adwentu są tzw. msze roratnie. W wielu wspólnotach parafialnych są one przeznaczone nie tylko dla dzieci, ale także dla młodzieży i dorosłych. Udział we Msza roratnich może być bezcenną okazją do codziennego, osobistego trwania w Słowie Bożym, które pokaże nam, że nie jest sprawą błahą wyciąganie wniosków z historii narodu wybranego, że nie jest sprawą błahą jak przeżyjemy tegoroczny adwent, i nie jest sprawą błahą pragnąć czuwać codziennie wobec Pana i Jego Słowa. To Słowo Boga ma zrodzić w nas doświadczenie „nowego Adwentu”.


ks. Franciszek Koenig

© fot. Jan Kochel


Pozostałe tematy
Aktualności

Konkurs biblijny

Z okazji XXI Dnia Papieskiego ogłaszamy konkurs biblijny z nagrodami. „Nie lękajcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi” – to słynne zdanie św. Jana Pawła II ma swoje źródło biblijne. Na naszej stronie przez cały rok 2020/21 rozważaliśmy wybrane fragmenty Pisma Świętego odnoszące się do hasła JP2 - cykl pod red. ks. prof. Antoniego Troniny (ssb24.pl). Poniżej zasady konkursu!

więcej

Weź i słuchaj! O Piśmie, które staje się Słowem

Nowa książka abpa Grzegorza Rysia nawiązuje do wyzwania, które usłyszał późniejszy biskup Hippony św. Augustyn (Weź i czytaj!). Dlaczego człowiek współczesny winien czytać i słuchać Biblii? Przecież on wie wszystko lepiej, przecież ma swoją prawdę, sam odpowiada sobie na wszystkie pytania. Nikt nie będzie mu mówił co ma czynić - jak żyć! W rękach człowieka Pismo Święte staje się jednak kluczem - kodem kulturowym - Słowem Życia; zob. poniżej

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 8301318

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu