Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Adwent

IV Niedziela Adwentu - 20.12.2020

2020-12-17

News
Ostatnia niedziela radosnego oczekiwania na Narodzenie Pańskie przenosi nas w zacisze Nazaretu, gdzie anioł objawia Maryi - "dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida" - dobrą i radosną  nowinę: "Oto poczniesz i urodzisz Syna, i nadasz Mu imię Jezus". W dziejach ludzkości nie było i nie będzie ważniejszego news`a.



Czytaj!
Łk 1,26-38 (BP)

W szóstym miesiącu Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w galilejskiego, zwanego Nazaret, do dziewicy poślubionej mężczyźnie, imieniem Józef, z rodu Dawida. Dziewicy było na imię Maryja.

Anioł przyszedł do Niej i powiedział: „Raduj się, łaski pełna, Pan z Tobą”. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co znaczyć to pozdrowienie. Wtedy anioł powiedział do Niej: „Nie bój się, Maryjo, bo Bóg Cię obdarzył łaską. Oto poczniesz i urodzisz Syna, i nadasz Mu imię Jezus. Będzie On wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego ojca Dawida. Będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwo nie będzie miało końca”.

Wtedy Maryja zapytała anioła: „Jak się to stanie, skoro nie znam pożycia małżeńskiego?”. Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i osłoni Cię moc Najwyższego; dlatego Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.

Oto Twoja krewna Elżbieta pomimo starości poczęła syna i jest już w szóstym miesiącu, chociaż uważa się ją za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. A Maryja tak odpowiedziała: „Jestem służebnicą Pańską; niech mi się stanie według twego słowa”. Wtedy odszedł od Niej anioł.


Rozważ!

Obok Dobrej Nowiny o Narodzinach Jezusa skierowanej do całej ludzkości jest też dobra nowina skierowana do Maryi Dziewicy: "Nie bój się, Maryjo, bo Bóg Cię obdarzył łaską" (w. 30a). Pan jest wrażliwy i czuły wobec każdego, ale Dziewica z Nazaretu odnalazła w oczach Boga szczególne odbicie. PAN odnalazł Ją, otoczył troskliwą opieką i strzegł "jak źrenicy oka" (Pwt 32,10; por. Ps 17,8). Ustami proroka wyznaje, że otacza Ją zazdrosną miłością, jak swój lud: "Kto was dotyka, dotyka źrenicy mojego oka" (Za 2,12).

Pierwsze słowa orędzia skierowanego do Maryi brzmią: "Nie bój się!". To bardzo popularne wyzwanie na kartach Pisma Świętego (rozważane w tym roku na naszej stronie).

Grecki rzeczownik fobos wywodzi się od fobomai - "doznać strachu" i fobeō - "lękać się, bać się; przerazić się, zatrwożyć się", ale oznacza również "respektować, czcić, traktować z szacunkiem bądź uniżonym posłuszeństwem". Jaka rodzaj bojaźni pojawiła się w sercu Maryi?

Trzy razy w pierwszym rozdziale Ewangelii Łukasz pojawia się motyw bojaźni: po raz pierwszy w odniesieniu do Zachariasza, męża krewnej Elżbiety ("Nie bój się, Zachariaszu, bo twoja modlitwa została wysłuchana" - w. 13); po raz drugi pojawia się w kontekście Maryi (w. 30), a po raz trzeci wybrzmiewa w Jej hymnie Magnificat ("Jego miłosierdzie przez wszystkie pokolenia / dla tych, którzy się Go boją" - w. 50). Zachariasz - Maryja - wszystkie pokolenia stają wobec tajemnicy Bożej. Zachariasza otrzymuje zapewnienie wypełnienia obietnicy "narodzin syna", podobnie Maryja "stanie się matką Syna Najwyższego", a wszystkie pokolenia - ludzkość otrzymała obietnicę miłosierdzia Bożego, jeśli okaże bojaźń, czyli szacunek bądź uniżone posłuszeństwo wobec Boga.

Warto jeszcze zwrócić uwagę na inne biblijne przesłanie z opowieści o miłości małżeńskiej i rodzinnej. Nowela o Tobiaszu i Sarze ze Starego Testamentu zapowiada tajemnicę małżeńskiej i oblubieńczej więzi między Maryją i Józefem. Obydwa wydarzenia dotyczą wezwania młodych małżonków do odważnej miłości, która usuwa lęk: „Tam, gdzie jest miłość, nie ma lęku, lecz doskonała miłość odrzuca lęk” - napisze św. Jan (1 J 4,18). W starotestamentalnym poemacie wezwanie do ufności pojawia się aż siedem razy w formie gr. al-tira – „nie lękaj się!” od gr. tharsēo, tharsei – „okazywać odwagę, mieć ufać”.

Po raz pierwszy wezwanie to pojawia się w zakończeniu rad udzielonych synowi, Tobit-ojciec wzywa go do zaufania Bogu: "Nie bój się, dziecko, żeśmy zbiednieli" (Tb 4,21). Prawdziwym bogactwem jest bojaźń Pańska, która zapewnia dobra nieprzemijające (por. 1 Tm 6,6-8). Maryja dostrzegała to w ciszy Nazaretu, wyznając: Jestem służebnicą Pańską (w. 38).

Drugi raz wezwanie do ufności pojawia się w rozmowie Tobita-ojca z aniołem Rafałem. Posłaniec Boży zapewnia: "Ufaj! Wkrótce Bóg cię uzdrowi, ufaj tylko!" (Tb 5,10). To zapewnienie powróci w kontekście przygotowania do drogi, kiedy Rafał zapewni ojca, że zatroszczy się o syna: "Nie bój się! Zdrowi wyjdziemy i zdrowi wrócimy do ciebie" (Tb 5,17). Maryja również wybrała się w drogę do Ain Karim, by dzielić radość poczęcia i służyć z oddaniem krewnej w błogosławionym stanie.

W następnym rozdziale anioł-przewodnik będzie przekonywał Tobiasza-syna o jego wybrance Sarze: „(...) najpierw módlcie się i proście Pana niebios, aby okazał wam miłosierdzie i ocalił was. Nie lękaj się! Dla ciebie bowiem jest ona przeznaczona od wieków…” (Tb 6,18). Tobiasz winien „ocalić” Sarę właśnie poprzez związek małżeński i wspólne pożycie, którego pięknym owocem będą dzieci. Później Rafał-Azariasz będzie się cieszył dobrymi relacjami z siedmioma synami Tobiasza (por. Tb 14,3). Pod wpływem obietnicy anioła w krótkim czasie śmiertelny lęk przemienił się w gorącą miłość do Sary (por. Tb 6,19). Tak było również w domu w Nazarecie: lęk przemienił się w miłość.

Dwa następne wezwania skierowane są do młodych, najpierw do Sary zwraca się jej matka Edna, w czasie przygotowania sypialni dla pary młodej: "Odwagi, córko! Pan Nieba niech zamieni twój smutek w radość. Odwagi, córko!" (Tb 7,17). I zaraz dalej podczas przygotowania wesela Raguel w ten sam sposób zwraca się do Tobiasza: „Odwagi, synu! Jestem ci ojcem, a Edna jest ci matką. Z tobą jesteśmy i z twoją siostrą odtąd na zawsze. Odwagi, synu!” (Tb 8,21). Wezwania do odwagi i pocieszenia łączy się z zapewnieniem włączenia w życie rodziny oraz ożywieni bliskich relacji (więzi). Wezwanie do wyzbycia się lęku wybrzmiało też w zaciszu Nazaretu: "Nie bój się, Maryjo, bo Bóg Cię obdarzył łaską" (w. 30).

Pocieszenie i wezwanie od ufności pojawi się w Księdze Tobiasza jeszcze dwa razy. Obydwa wydarzenia łączą się z budowaniem więzi i dobrych relacji w rodzinie. Po powrocie do domu w Niniwie ma miejsce spotkanie rodzinne, tym razem ostatnie i najważniejsze. Stary Tobit otrzyma teraz nagrodę za swą wierność. Pierwsza dostrzega wracającego syna Hanna i natychmiast dzieli się z mężem radosną nowiną. Cechą wzorowej rodziny jest wzajemna troska o siebie. Jej konkretnym wyrazem jest poszukiwanie lekarstwa dla ojca i uzdrowienie, które przypomina scenę ewangeliczną: „Tobiasz zaś podszedł do niego, niosąc w ręku rybią żółć, tchnął mu w oczy i dotknął go mówiąc: Ufaj ojcze!” (Tb 11,11; por. Mt 9,2; 9,22; J 9,1-41). Odzyskanie wzroku, a zwłaszcza syna („światłość moich oczu”), jest najwyższym wyrazem miłosierdzia Bożego. Ostatni raz wezwanie do ufności pojawi się wraz z wezwaniem do uwielbienia Boga. Kiedy anioł Rafał ujawnił swoją tożsamość obydwaj – ojciec i syn - przelękli się i podali na twarz. Odpowiedzią anioła na ludzi lęk są słowa uspokojenia i pokrzepienia: „Nie lękajcie się, pokój wam! Uwielbiajcie Boga po wszystkie wieki!” (Tb 12,17; por. Dn 10,12; Łk 1,13.30). Owocem ufności i pocieszania będzie też radosny hymn dziękczynienia (Tb 13,1-18), podobnie jak dziękczynna pieśń Maryi Magnificat (Łk 1,46-55).

Biblijne wezwanie do ufności, szacunku i posłuszeństwa Bogu wybrzmiewa w wielu miejscach Starego i Nowego Testamentu oraz w nauczaniu Kościoła, a zwłaszcza w ustach św. Jana Pawła II, np. na początku jego pontyfikatu: Nie lękajcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi. Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie bójcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie! – homilia wygłoszona 22 października 1978 r.

Później w pierwszej swojej encyklice Redemptor hominis papież pytał: Czego lęka się współczesny człowiek? I tak odpowiedział: "Człowiek dzisiejszy zdaje się być stale zagrożony przez to, co jest jego własnym wytworem, co jest wynikiem pracy jego rąk, a zarazem- i bardziej jeszcze - pracy jego umysłu, dążeń jego woli (...). Człowiek (...) żyje w lęku, że jego wytwory - rzecz jasna nie wszystkie i nie większość, ale niektóre, i to właśnie te, które zawierają w sobie szczególną miarę ludzkiej pomysłowości i przedsiębiorczości - mogą zostać obrócone w sposób radykalny przeciwko człowiekowi. Mogą stać się środkami i narzędziami jakiegoś wręcz niewyobrażalnego samozniszczenia, wobec którego wszystkie znane nam z dziejów kataklizmy i katastrofy zdają się blednąć (...)". Współczesny niepokój - lęk człowieka "dotyczy zasadniczej i podstawowej sprawy: czy ów postęp, którego autorem i sprawcą jest człowiek, czyni życie ludzkie na ziemi pod każdym względem bardziej ludzkim, bardziej godnym człowieka?". Odpowiedź Papieża jest następująca: "Nie można żywić wątpliwości, że pod wielu względami czyni je takim. Pytanie jednak, które uporczywie powraca, dotyczy tego co najistotniejsze: czy człowiek jako człowiek w kontekście tego postępu staje się lepszy, duchowo dojrzalszy, bardziej świadomy godności swego człowieczeństwa, bardziej odpowiedzialny, bardziej otwarty dla drugich, zwłaszcza dla potrzebujących, dla słabszych, bardziej gotowych świadczyć i nieść pomoc wszystkim" (RH 15).

Kto może pomóc odpowiedzieć na wszystkie powyższe wątpliwości? Kto może usunąć lęk, który człowiek najczęściej rozbudza sam w sobie?

Oto Dziewica z Nazaretu pokazała nam kierunek - wskazała Odkupiciela człowieka: Jestem służebnicą Pańską; niech mi się stanie według twego słowa (w. 38). Ona jest Matką Słowa - Służebnicą Pańską - Przewodniczką na drogach wiary i nadziei. "Niewiasta obleczoną w słońce; pod jej stopami księżyc, a na jej głowie - wieniec z dwunastu gwiazd" (Ap 12,1). Odważna - Zwyciężyła, bo jest łaski pełna, a Pan jest z Nią.

Jeśli nie chcemy się bać, to musimy iść po śladach Matki Słowa - Służebnicy Pańskiej - Niewiasty obleczonej w słońce.

Warto jeszcze dopytać:
  • Jak zachować dziedzictwo nauczania biblijnego o wyzwoleniu z lęku, który niszczy i przytłacza?
  • Jak odczytać wezwanie osobiste: "Nie bój się!  (...) Bóg Cie obdarzył łaską"?
  • Dlaczego tak istotne jest przyjęcie wezwania do odwagi - wyzbycia się lęku, a zarazem wezwanie do życia w wolności i prawdzie oraz szacunku i posłuszeństwa wobec Boga?


Módl się!

Matko Pięknej Miłości,
ucz nas przyjmowania woli Boga, wierności Jego Słowu.

Pomóż nam dobrze kształtować swoje sumienie,
zło nazywać złem, a dobro - dobrem,
abyśmy nie "utracili poczucia grzechu", bo wtedy "zatracimy poczucie Boga".

Matko, dziękujemy Ci za Twojego Syna - Jezusa,
który - przez swoją śmierć na krzyżu - wybawił nas od grzechów.
ON jest "Synem Najwyższego...
Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”.
Jemu chwała i cześć na wieki wieków. Amen.


Żyj Słowem!

Wielokrotnie Benedykt XVI nawiązywał do nauczania Świętego Papieża, np. podczas uroczystej inauguracji swojego pontyfikatu: Nie lękajcie się Chrystusa! (24.04.2005), podczas Eucharystii na stadionie Amadou Ahidjo w Jaunde w Kamerunie („Nie lękajcie się wierzyć, żywić nadzieję, miłować!” – 20.03.2009) albo zwracając się do młodych na Malcie („Nie lękajcie się głosić Ewangelii” – 18.04.2010), w londyńskim Hyde Parku („Nie lękajcie się w pełni zawierzyć Chrystusowi”! – 20.09.2010) czy wreszcie w orędziu na Światowy Dzień Młodzieży 2013 roku w Krakowie („Drodzy młodzi! Nie lękajcie się być świadkami swojej wiary…”). Wezwanie to szczególnie mocno wybrzmiewa dzisiaj w kontekście wychowania do miłości pięknej, odpowiedzialnej i czystej oraz wobec lęków związanych np. z pandemią. Bądźmy więc heroldami wezwania Nie lękajcie się! - na wzór Jana Pawła II i Benedykta XVI!

ks. Jan Kochel

fot. Ikona Annontiacion

Pozostałe tematy
Aktualności

Konkurs biblijny

Z okazji XXI Dnia Papieskiego ogłaszamy konkurs biblijny z nagrodami. „Nie lękajcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi” – to słynne zdanie św. Jana Pawła II ma swoje źródło biblijne. Na naszej stronie przez cały rok 2020/21 rozważaliśmy wybrane fragmenty Pisma Świętego odnoszące się do hasła JP2 - cykl pod red. ks. prof. Antoniego Troniny (ssb24.pl). Poniżej zasady konkursu!

więcej

Weź i słuchaj! O Piśmie, które staje się Słowem

Nowa książka abpa Grzegorza Rysia nawiązuje do wyzwania, które usłyszał późniejszy biskup Hippony św. Augustyn (Weź i czytaj!). Dlaczego człowiek współczesny winien czytać i słuchać Biblii? Przecież on wie wszystko lepiej, przecież ma swoją prawdę, sam odpowiada sobie na wszystkie pytania. Nikt nie będzie mu mówił co ma czynić - jak żyć! W rękach człowieka Pismo Święte staje się jednak kluczem - kodem kulturowym - Słowem Życia; zob. poniżej

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 8301263

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu