Wyszukiwarka:
Rozważania niedzielne: Uroczystości i święta

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego - 2.06.2019

2019-06-01

News
Wielu malarzy próbowało przenieść na płótno wydarzenie opisane w dzisiejszej ewangelii. Jeden z takich obrazów można podzielić na dwa elementy: w dolnej części widać Maryję i apostołów wpatrzonych w niebo, a w górnej części – stopy Jezusa unoszącego się ku niebu. Chrystus – wstępując do nieba – znalazł się w innej, pozaziemskiej rzeczywistości. Jednocześnie pozostał tu, na ziemi, o czym świadczą ślady Jego stóp, które zostały odciśnięte na kamieniu (por. Juan de Flandes, Wniebowstąpienie, 1514-1519, Muzeum Prado, Madryt).


CZYTAJ!
Łk 24,46-53

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka”. Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce pobłogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.


ROZWAŻ!

Opowiadanie o wniebowstąpieniu Pańskim zamyka Ewangelię według św. Łukasza. Ten tekst składa się z trzech części. Są to: ostatnie słowa Jezusa (Łk 24,46-49), wzmianka o wniebowstąpieniu (Łk 24,50-51) oraz reakcja uczniów (Łk 24,52-53).

Ostatnie słowa Chrystusa mają charakter testamentu i zawierają: pouczenie, wezwanie do misji i świadectwa oraz obietnicę zesłania Ducha Świętego. Jezus rozpoczął swoją mowę od zwrotu: tak jest napisane. Chrystus wielokrotnie wiązał wydarzenia paschalne z zapowiedziami prorockimi, np. Potem wziął Dwunastu i powiedział do nich: Oto idziemy do Jerozolimy i spełni się wszystko, co napisali prorocy o Synu Człowieczym. Zostanie wydany w ręce pogan, będzie wyszydzony, zelżony i opluty; ubiczują Go i zabiją, a trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Łk 18,31-33). Jezus – przed swoim wniebowstąpieniem – zaznaczył, że Jego męka, śmierć i zmartwychwstanie stanowią wypełnienie zapowiedzi zawartych w Piśmie Świętym. Chrystus stwierdził również, że w Jego imię powinno być głoszone nawrócenie i odpuszczenie grzechów. Prawdziwe nawrócenie (gr. metanoia; hebr. szub) to zmiana myślenia i działania, to odwrócenie się od swoich grzechów i zwrócenie się w stronę Boga.

Gdy natomiast chodzi o odpuszczenie grzechów, to należy pamiętać, że to nie człowiek odpuszcza grzechy drugiemu człowiekowi, ale czyni to sam Chrystus. To On – posługując się swoimi kapłanami – odpuszcza nam nasze winy. Św. Augustyn stwierdził, że gdyby w Kościele nie było odpuszczenia grzechów, to nie byłoby żadnej ufności, nadziei życia przyszłego i wiecznego wyzwolenia. Święty ten zachęcał również do wdzięczności Panu Bogu za tak cenny dar. O związku tego daru ze zmartwychwstaniem Chrystusa świadczą słowa rozgrzeszenia, jakie kapłan wypowiada w konfesjonale: Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła… Głoszenie Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego nie powinno się ograniczać tylko do jednej grupy, lecz obejmować wszystkie narody. W ten sposób ewangelista Łukasz bardzo mocno podkreślił ideę uniwersalizmu zbawczego. Jednak początkowym miejscem głoszenia Dobrej Nowiny ma być Jerozolima. Ten motyw zostanie podjęty w Dziejach Apostolskich, które ukażą rozprzestrzenianie się ewangelii od Jerozolimy, przez Judeę, Samarię i aż po krańce świata.

Chrystus – bezpośrednio przed swoim wniebowstąpieniem – wezwał apostołów do tego, by byli Jego świadkami (gr. martyres) oraz zapowiedział zesłanie Ducha Świętego. Ten fragment bardzo wyraźnie koresponduje z Dz 1,8: Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi. Uczniowie mieli pozostać w Jerozolimie i tam oczekiwać na zesłanie Ducha Świętego. Jak wiemy, nastąpiło to w dzień Pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-12).

Kiedy Jezus zakończył przemawiać, wyprowadził swoich uczniów poza miasto na południowo-wschodnie zbocze Góry Oliwnej ku miejscowości Betanii. Następnie podniósł ręce i pobłogosławił swoich uczniów. Dopiero wtedy rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Apostołowie oddali Mu pokłon (gest ten był znakiem uwielbienia, szacunku, miłości i wdzięczności), a następnie wrócili z radością do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni.

W ten sposób św. Łukasz zastosował tzw. inkluzję, gdyż rozpoczął i zakończył swoje dzieło sceną rozgrywającą się w świątyni jerozolimskiej (świątynna posługa Zachariasza – Łk 1,8-10.21-22 oraz przebywanie apostołów w świątyni – Łk 24,52-53).

Na koniec tego rozważania warto zadać sobie kilka pytań i postarać się na nie odpowiedzieć:

  • Jakim świadkiem Chrystusa byłem do tej pory?
  • Jak często przyzywam Ducha Świętego i modlę się do Niego?
  • Czy marzysz o niebie? Jak wyobrażasz sobie niebo?
  • Co robisz, by dostać się do nieba?


MÓDL SIĘ!

(...) Duchu Święty, Trzecia Osobo Trójcy Przenajświętszej - zmiłuj się nad nami.

Duchu Święty, który od Ojca i Syna pochodzisz...
Duchu Święty, który na początku stworzenia świata unosiłeś się nad wodami,
Duchu Święty, który w postaci gołębicy pojawiłeś się nad Chrystusem w wodach Jordanu,
Duchu Święty, który zstąpiłeś na Apostołów w postaci języków ognistych,
Duchu Święty, który żarem gorliwości przepełniłeś serca uczniów Pańskich,
Duchu Święty, który odrodziłeś nas w wodzie Chrztu świętego,
Duchu Święty, który nas umocniłeś w Sakramencie Bierzmowania,
Duchu Święty, przez którego Bóg czyni nas dziećmi Swoimi,
Duchu Święty, który wlewasz miłość Boską do serc naszych,
Duchu Święty, który nas uczysz prawdziwej pobożności,
Duchu Święty, źródło radości,
Duchu Święty, strażniku sumień naszych,
Duchu Święty, obecny w nas przez łaskę swoją,
Duchu Święty, dawco mądrości i rozumu,
Duchu, Święty, dawco rady i męstwa,
Duchu Święty, dawco umiejętności i pobożności,
Duchu Święty, dawco bojaźni Bożej,
Duchu Święty, dawco wiary, nadziei i miłości,
Duchu Święty, natchnienie skruchy i żalu wybranych...

Bądź nam miłościw, przepuść nam, Duchu Święty.
Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas, Duchu Święty.
Bądź nam miłościw, wybaw nas, Duchu Święty.

(...)

Litanię do Ducha Świętego.


ŻYJ SŁOWEM!

Mamy dwanaście owoców Ducha Świętego: miłość, radość, pokój, cierpliwość, łaskawość, dobroć, uprzejmość, cichość, wierność, skromność, wstrzemięźliwość i czystość. Codziennie wybierz jeden z powyższych owoców Ducha Świętego, rozkoszuj się nim i praktykuj go przez cały dzień.

ks. Łukasz Florczyk

fot. Gość Niedzialny

Pozostałe tematy
Aktualności

Krwi Chrystusa, zdroju miłosierdzia!

Lipiec to miesiąc czci Krwi Chrystusa. Dla współczesnego człowieka tego typu pobożność to trudne wyzwanie, stąd potrzeba powiązania kultu z miłosierdziem Bożym. Obraz Jezu, ufam Tobie i mozaika Krwi Chrystusa Marco I. Rupnika SJ wskazują na źródło kultu. Jest nim Serce Jezusa, które płonie miłością i obdarowuje świętymi sakramentami. W medytacji Najdroższej Krwi pomaga słowo Boże i refleksja p. Krystyny (poniżej).

więcej

Czekając na betayfikację Prymasa Tysiąclecia

Czekając na beatyfikację Prymasa Tysiąclecia! (GN). Kard. Wyszyński zmarł 28 maja 1981 r. w Warszawie w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Miał 80 lat, z których 57 przeżył jako kapłan. Pogrzeb odbył się 31 maja z udziałem sekretarza stanu kard. A. Casaroli (Ojca św. JP II był wówczas w szpitalu po zamachu); rec.

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 5858732

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu