Wyszukiwarka:
Rozważania tematyczne: Drogi wychowania

Bóg upomina i poprawia

2019-03-27

News
Pedagogia biblijna jest wymagająca, koryguje ludzki grzech i wzywa do nawrócenia. Człowiek musi poznać całą prawdę o sobie. Z jednej strony jest Boża Miłość i Boży plan zbawienia, a z drugiej – człowiek oddzielony od Boga, poddany skutkom grzechu pierworodnego (Rdz 3–4; KKK 385-390), poddany lękom i różnego rodzaju niewolom, mieszkający w mroku i cieniu śmierci (Łk 1,79). Człowiek jest zatem grzeszny i oddzielony od Boga i życia Bożego, dlatego potrzebuje pedagogii nawrócenia, czyli wychowania jako pouczenia i korekty (karcenia), upomnienia i poprawy, kiedy popełnia kolejne błędy i grzechy.


rys. Anna Szadkowska OV


Czytaj!

Prz 3,1-12 (BT)

Synu mój, nie zapominaj mego pouczenia,

twe serce niech strzeże nakazów.

Bo wiele dni i lat życia

i pełnię ci szczęścia przyniosą.

Niech miłość i wierność cię nie opuszczą,

przymocuj je do szyi,

na tablicy serca je wypisz,

a znajdziesz uznanie i łaskę

w oczach Boga i ludzi.

Z całego serca Panu zaufaj,

nie polegaj na swoim rozsądku.

Poznaj Go na każdej swej drodze,

a On ścieżki wyrówna.

Nie bądź mądry we własnych oczach,

Pana się bój, zła unikaj.

To ciału zapewni zdrowie,

a odświeżenie twym kościom.

Czcij Pana [darami] twego mienia

i pierwocinami całego dochodu,

a twoje spichlerze napełnią się zbożem

i z tłoczni moszcz się przeleje.

Karceniem Pana nie gardź, synu,

nie odrzucaj ze wstrętem strofowań.

Pan bowiem karci, kogo miłuje,

jak ojciec syna, którego lubi.


Rozważ!

Bóg jest nieskończenie dobry i wszystkie Jego dzieła są dobre (por. Rdz 1,31). Nikogo jednak nie omija doświadczenie cierpienia i zła. Skąd pochodzi zło i grzech? Św. Augustyn wyznał: „Zmagałem się z zagadnieniem pochodzenia zła. I nie znajdowałem rozwiązania” (por. Wyznania, VII, 7, 11). Jego poszukiwanie zakończyło się dopiero wraz z nawróceniem, kiedy uznał swój grzech i zwrócił się w stronę Boga żywego (KKK 385).

Pedagogia nawrócenia często powraca na kartach Pisma Świętego, gdyż tam Bóg Wychowawca podpowiada jak przejść tę drogę, jak odwrócić się od zła i powrócić do Niego. W pierwszym Przymierzu stopniowo wyjaśniał ludowi tajemnicę grzechu i pozostawił obietnice wyzwolenia (por. Rdz 3,15; Iz 7,14n). W księgach dydaktycznych i mądrościowych konsekwentnie przypominał: Synu mój, nie zapominaj mego pouczenia, twe serce niech strzeże nakazów (Prz 3,1; por. Pwt 8,1; 30,16). Księgi mądrościowe wielokrotnie będą wzywać do wychowania karcącego („strofującego”; por. 2 Sm 7,14; Tb 13,5; Hi 5,17; 22,4; Ps 6,2; 38,2; Prz 13,1; 29,17; Mdr 1,3; 11,9; 12,22; Syr 18,33; 43,17; Łk 23,40), które nie jest przyjemne, ale najczęściej konieczne i czynione „z miłości” (por. Prz 3,12; Hbr 12,7; Ap 3,19). Chociaż lud Starego Testamentu poznał bolesną sytuację człowieka, opowiedzianą w Księdze Rodzaju, przypominaną w Prawie i u Proroków, nie mógł jednak zrozumieć ostatecznego znaczenia tej historii, ponieważ w pełni ukazuje się ona tylko w świetle Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa (por. Rz 5,12-21). Katechizm Kościoła Katolickiego poucza, że „«tajemnica bezbożności» (2 Tes 2,7) wyjaśnia się tylko w «tajemnicy pobożności» (1 Tm 3,16)” (KKK 385), a „nauka o grzechu pierworodnym jest w pewnym sensie «odwróconą stroną» Dobrej Nowiny, że Jezus jest Zbawicielem wszystkich ludzi, że wszyscy potrzebują zbawienia i że zbawienie jest ofiarowane wszystkim dzięki Chrystusowi” (KKK 389).

W pedagogii nawrócenia konieczna jest zatem konfrontacja człowieka z prawdą o sobie, z jego osobistym grzechem oraz drogą pokutną, prowadzącą ku Bożemu Miłosierdziu i nawróceniu. Poznanie prawdy o sobie to początek drogi (rachunek sumienia), który winien objąć każdą dziedzinę życia człowieka. To też pierwszy i nieodzowny krok w stronę Boga. Uznanie (poczucie) grzechu i doświadczenie żalu to przełomowe momenty drogi pokutnej (Łk 15,18n). W końcu przebaczenie grzechów i doświadczenie miłosierdzia jest objawieniem (spotkanie) „[Boga], bogatego w miłosierdzie” (Ef 2,4; por. Łk 15,20-24), które zapoczątkowuje proces nawrócenia, trwającego nieustannie aż do osiągnięcia jedności wiary i poznania Syna Bożego, doskonałego człowieczeństwa, miary wielkości według pełni Chrystusa (Ef 4,13).

Wychowanie pokutne musi opierać się na nauczaniu biblijnym, „odnoszącym się do konieczności odbudowania przymierza z Bogiem w Chrystusie Odkupicielu i Sprawcy pojednania” oraz „pojednania z bratem, nawet za cenę opóźnienia w złożeniu daru” (Mt 5,23n; por. RP 26).

Pamiętając o tym, że «tajemnica bezbożności» wyjaśnia się tylko w świetle «tajemnicy pobożności», warto zapytać:

  • „Grzech jest nieposłuszeństwem człowieka, który nie uznaje – aktem swej wolności – panowania Boga w swym życiu, przynajmniej w określonym momencie, kiedy przekracza Jego prawo” (RP 14). Kiedy mówimy o grzechu osobistym czy społecznym, a kiedy o grzechu śmiertelnym czy powszechnym?
  • Św. Jan Paweł II pisał o „utracie poczucia grzechu”: „Poczucie to ma swoje źródło w świadomości moralnej człowieka i jest jakby jej termometrem” (RP 18). Dlaczego poczucie grzechu powiązane jest z poczuciem Boga?
  • Jak przeżywamy swoją „drogę pokutną”? Jak korzystamy z sakramentu pokuty i pojednania? Jakie słowa Ewangelii wybrałbym, by wypowiedzieć to, co mi leży na sercu?


Módl się!

Boże Ojcze, Ty przywracasz nam życie, gdy „umieramy z powodu [swoich] występków i grzechów”, które popełniliśmy, naśladując słowa, gesty lub czyny tego świata oraz władcy mocy tego świata – „ducha, który obecnie działa w synach buntu” (szatana). Przebacz nam, że „ulegaliśmy żądzom naszego ciała, poddając się zachciankom ciała i myśli”. Naszą «wewnętrzną ranę» uleczyć możesz tylko Ty, „[Boże], bogaty w miłosierdzie, dzięki swej wielkiej miłości, którą obdarzyłeś nas, umarłych z powodu występków, [i] przywróciłeś nas do życia z Chrystusem”. Który żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.


Żyj Słowem!

„Droga pokutna” może rozpocząć się od wybranego fragmentu Pisma Świętego, np. psalmu, w którym człowiek odnajduje siebie, ponieważ mowa w nim o podobnym doświadczeniu duchowym, jakie obecnie przeżywa (np. Ps 32, 51 czy 102). Można też wybrać bliską sobie postać biblijną, która wyraża coś z własnego, aktualnie przeżywanego doświadczenia pokutnego (np. Dawid czy Zacheusz).

ks. Jan Kochel

____________________________________________________

Działaj!

BÓG UPOMINA I POPRAWIA

Poproś, by dziecko opowiedziało, co widzi na obrazku.

Zmieniło się miejsce pobytu Nauczyciela z Dreptusiem. Płyną na łodzi.

Można wyjaśnić dziecku, że Kościół bywa nazywany „łodzią piotrową”, ze względu na zawód rybaka, jaki wykonywał pierwszy papież.

  • Co ma w ręku Dreptuś? (rozerwany sznur, na którym zwisa kotwica)
  • Do czego służy kotwica? (Do utrzymania statku w bezpiecznej odległości od brzegu).
  • Jakie niebezpieczeństwa grożą statkowi, który nie ma kotwicy? (wiatr może go wypchnąć na pełne morze – będzie za daleko, albo roztrzaskać o skały – będzie za blisko)

Kotwica daje nadzieję przetrwania. Dlatego też kotwica w chrześcijaństwie jest znakiem nadziei. W niektórych kościołach, gdzie przedstawiane są trzy cnoty: wiara, nadzieja i miłość, wiara to krzyż, miłość, to serca i nadzieja to właśnie kotwica.

  • Dlaczego Dreptuś ma niezadowoloną minę? (nie może zrzucić kotwicy z powodu zerwanego sznura.
  • Na co wskazuje Nauczyciel? ( na tablicę z przykładami węzłów żeglarskich)
  • Jakiej pomocy udziela Dreptusiowi? (instruuje jak zawiązać supeł na linie)
  • Dlaczego sam nie zawiąże sznura? (chce chłopca nauczyć sztuki żeglarskiej i sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach.)

Nauczyciele i Rodzice nie mają wyręczać dzieci w ich j zadaniach; czy to w szkole, czy w domu. Dzieci muszą nauczyć się wielu podstawowych czynności, które przydadzą im się w życiu.

  • Jaka pogoda panuje na morzu? (jest spokojne i fale są łagodne).

W sytuacji zagrożenia Nauczyciel sam natychmiast musiałby zawiązać węzeł, ale gdy jest spokój na morzu i czas na przeprowadzenie szkolenia, może bez pośpiechu nauczyć Dreptusa wiązania potrzebnych w takiej sytuacji węzłów.

Nie wiemy dlaczego sznur jest zerwany, ale nie ma wątpliwości, ze taki być nie może, bo kotwica byłaby bezużyteczna.

Mądry Rodzic i Wychowawca przewiduje sytuacje trudne w życiu i uczy podopiecznego jak się do nich przygotować. Poprawia także zaistniałe błędy i braki (zerwany sznur). Takim błędem może być u dziecka brak systematyczności i niechęć do nauki. Kłótnie z rodzeństwem i brak porozumienia. Lekceważenie modlitwy. Skupianie się na wirtualnych kontaktach, a zaniedbywanie rozmów z domownikami.

  • Na takie braki i błędy Wychowawca i Rodzic musi zareagować. Dlatego trzyma w ręku księgę z kompasem. Czego jest symbolem? (Biblii)
  • Jak zachowuje się Nauczyciel? (jest spokojny i cierpliwie tłumaczy)

Korzystając z mądrości, które przekazuje nam Bóg, możemy żeglować pewnie i bezpiecznie.

Pomódlcie się, by dzieci potrafiły przyjmować uwagi poprawki, a rodzice nie tracili cierpliwości w trakcie ich udzielania.

ks. Artur Sepioło

Pozostałe tematy
Aktualności

Niedziela Słowa Bożego 2020

Z inicjatywy Franciszka obchodzimy Niedzielę Słowa Bożego (zob. List). Papież pragnie uczcić 50. rocznicę powstania Katolickiej Federacji Biblijnej oraz 1600. rocznicę śmierci św. Hieronima. Niedziela ma wymiar ekumeniczny, gdyż jednoczy wszystkich chrześcijan wokół Słowa: To właśnie Bóg w Chrystusie pojednał świat ze sobą. On nie poczytał ludziom ich grzechów i w nas złożył słowo pojednania (2 Kor 5,19 BP).

więcej

Mystagogia Benedicti - Boże Narodzenie

Fundacja Benedyktynów z Biskupowa kontynuuje serię wydawniczą Mystagogia Benedicti jako wprowadzenie w Tajemnicę Roku Liturgicznego w nauczaniu Benedykta XVI. Trzeci tom, pod red. ks. dr Andrzeja Demitrowa, dotyczy Bożego Narodzenia (I cześć: od Wigilii Uroczystości Bożego Narodzenia do Uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi); rec. JK

więcej
zobacz wszystkie

Liczba wizyt: 5214059

Tweety na temat @Ssb24pl Menu
Menu